AKV St Joost

2e derde jaar: Hoofdproject (periode 2, jaar 3, AV)

2010-11-22T12:39:00.000-08:00

In deze periode, opnieuw, is het hoofdproject eigenlijk vrij. Wat het meteen ook zo lastig maakt.
Het enige wat ik eigenlijk vanaf het begin al wist, was dat ik een fictiefilm wil maken die het verhaal met beeld en geluid vertelt, en niet met dialoog of een vertelstem. Zodat ik mezelf echt uitdaag om me heel erg op de vertellende kracht van beeld en geluid te richten.

Vanaf het begin heb ik zitten spelen met het idee omtrent eenzaamheid, afzondering in de massa, jezelf doofstom gedragen in openbare ruimtes, etc.

Eerst had ik het idee om dit in een trein te verbeelden, over iemand die andere forensen observeerde.
Later evolueerde dit in het idee om een doofstom meisje als hoofdpersonage te nemen, die zich juist verbaasd over het feit dat anderen zich doofstom gedragen. En eventueel dan iets met een mimespeler waar ze wel contact mee krijgt.

Daar kwam uit voort dat ik me bedacht dat wat mij het meest intrigeert aan die afzondering in de massa, de mensen zijn die dit bewust doen om zichzelf tegen pijn te beschermen. Een soort angst voor de buitenwereld. Het ironische is, dat juist omdat ze bang zijn voor pijn en ze zich afzonderen, ze juist pijn veroorzaken omdat ze vereenzamen.
Hoe ik dit in een verhaal ga gieten ben ik nog mee bezig.

Ik heb een verhaal bedacht over een moeder en een zoon, waarvan de moeder verslonst is en hierdoor haar eigen eenzaamheid veroorzaakt. De zoon gaat haar proberen uit deze isolatie te halen.

Voorlopig scenario:

“Alleen een leven”

Synopsis: Een jongen heeft een moeder die verslonst en passief is geworden. Hij vind het genoeg geweest en gaat haar proberen tot actie te bewegen, om zo uit haar sociale isolement te komen.

Thema: Eenzaamheid & isolatie in de maatschappij

Urgentie: Scoiaal isolement komt voor, soms zelfs expres veroorzaakt, om pijn die de gemene buitenwereld kan veroorzaken te voorkomen. Dit is echter helemaal geen oplossing, want dit veroorzaakt uiteindelijk hun eenzaamheid.

Focus in de periode: Ik wil me gaan focussen op het verbeelden met beeld. Dus geen dialogen en geen vertelstem, zodat ik het verhaal wel met beeld moet vertellen. Daarom ga ik eerst een storyboard maken om mezelf te dwingen over de beelden na te denken.

Verbeelding: Grauwe kleuren, geen dialoog/tekst, wintersetting (een beetje surrealistisch/sprookjesachtig), de jongen is tijdens een poging (moment van hoop) wat kleurrijker, na zijn mislukte poging is hij geisoleerd in beeld. Ik wil erg de tijd nemen om de gezichten (vooral van de jongen) boekdelen te laten spreken.
Ook zijn vaak beide karakters in beeld, om hun verhoudingen te benadrukken.

SCENE 1 – INT. WOONKAMER

Een zoon (van +- 15 jaar) komt net binnen. Zijn moeder (tussen 40-50 jaar) zit op een bank, ze zit een boek te lezen Hij kijkt tegen de rug van zijn moeder aan, die niet reageert. Er brandt maar weinig licht in het kleine huisje en de gordijnen zijn dicht.
De jongen pakt de krant op en kijkt naar de banenpagina. Dan loopt hij op de moeder af en gaat naast de bank staan. De moeder kijkt niet op, de jongen kijkt teleurgesteld naar haar. Hij legt de krant naast haar neer, maar ze reageert niet.
Hij gooit zijn tas op de stoel, loopt hij naar het raam en schuift de gordijnen open. Daarna trekt hij de andere gordijnen in het vertrek open, waarna hij doorloopt naar de wc.
Als hij terugkomt in de kamer zijn alle gordijnen weer dicht. Zijn moeder zit weer op de bank, alsof er niks gebeurd is. De jongen kijkt geergerd.

SCENE 2 – INT. KEUKEN

De moeder en jongen zitten aan de keukentafel. Ook hier is weinig licht. De moeder is aan het eten, de jongen observeert haar. De fluitketel begint langzaam op het aanrecht te fluiten, maar geen van hen reageert. De jongen schuift een vakantiefolder naar zijn moeder, die even opkijkt en deze dan resoluut terugschuift. De jongen blijft zijn moeder even aankijken. Na een tijdje vliegt de dop van de ketel, dan staat de jongen langzaam op en loopt weg.

SCENE 3 – INT. WOONKAMER

De moeder gaat zitten op de bank en zet de radio aan. De jongen komt op de achtergrond binnen en kijkt teleurgesteld naar haar. Hij loopt weg en komt terug met zijn jas aan en die van zijn moeder over zijn arm.
Dan loopt hij resoluut naar de radio. Hij trekt de stekker uit het stopcontact en zijn moeder kijkt verbaasd op. De jongen reikt glimlachend zijn moeder haar jas aan. Zo kijken ze elkaar even aan, de jongen hoopvol, de moeder geergerd.
Dan staat de moeder op, pakt de stekker en steekt hem kwaad in het stopcontact. Dan gaat ze weer zitten, terwijl de jongen even verslagen blijft staan. Daarna loopt hij kwaad weg.

De jongen pakt de fluitketel van het aanrecht.
Hij loopt langzaam met de ketel op zijn moeder af en gaat achter haar staan. Deze heeft niks door. Hij houdt de ketel boven zijn moeder, maar er volgt nog steeds geen reactie. Langzaam laat hij de ketel steeds verder kantelen, tot er water uitloopt over haar heen. De moeder schrikt en bevriest in haar stoel. Dan kijkt ze haar zoon ontzet aan. Hij heeft nog steeds de ketel vast.
De moeder staat plotseling snel kwaad op, alsof er iets in haar is ontketend, en de jongen schrikt van haar reactie. Als ze op hem afkomt, laat hij de ketel vallen en zet het op een rennen richting de buitendeur.

SCENE 4 – EXT. HUISJE

Achter haar zoon aan komt de moeder furieus naar buiten stormen, alles om zich heen vergetend. De jongen draait na een paar meter om, maar blijft achteruit deinzen. Dan blijven ze beiden even hijgend staan, de moeder verblind door haar woede en de jongen gespannen.
Dan begint de moeder langzaam om zich heen te kijken. Ze lijkt zich ineens te realiseren dat ze buiten is.
De jongen lijkt een beetje te ontspannen. Hij kijkt even naar zijn moeder, waarna hij voorzichtig een paar stappen richting haar doet. De moeder begint ook wat te ontdooien. De jongen pakt zacht haar handen vast, en blijft even zo staan. Langzaam kalmeert de moeder en lopen ze samen van het huisje weg.

Storyboard scene 1:

Eerste opnames (kijk even op youtube, op blogger wordt er rechts een stuk 'afgehakt'):

http://www.youtube.com/watch?v=EDDDMCwYX60&feature=player_embedded

2e derde jaar: Camera en lichttechniek (periode 2, jaar 3, AV)

2010-11-22T12:35:00.000-08:00

Een van de eerste opdrachten was om een film te analyseren qua beeldaspecten (lenzen, mise-en-scene, licht, camera, etc).
Ik heb hiervoor Amelie gekozen, vooral vanwege het excentrieke kleurgebruik.

De tweede opdracht was om een gerenommeerd filmmaker te interviewen over een bepaad onderwerp, waarvan een deel van de klas ieder een ander onderwerp kreeg.
Wij hadden het onderwerp 'lenzen' en hiervoor hebben wij Rolf Dekens geinterviewd.
Mijn bijdrage was de camera (1e keer met een canon 7D) en de montage.

KOMT NOG

Camera en lichttechniek (periode 2, jaar 3, AV)

2009-11-09T08:27:00.001-08:00

Bij dit vak hebben we extra camera en lichttechnieken geleerd, toegespitst op interviews.

Interviewtechnieken (periode 2, jaar 3, AV)

2009-11-09T08:26:00.000-08:00

Bij deze workshop hebben we een aantal begintechnieken van het interviewen geleerd (wat ik erg leerzaam vond :) ) Dit hebben we toegepast in opdrachten, en uiteindelijk in een opdracht, waar de techniek van camera en lichttechnieken ook in is verwerkt.

KOMT NOG

sounddesign (periode 2, jaar 3, AV)

2009-11-09T08:25:00.000-08:00

De eerste opdracht is bij een deel van Sleepy Hollow zelf de geluidseffecten maken en bij een stukje van hard candy met behulp van geluid/muziek romatisch en de andere keer eng laten overkomen.

KOMT NOG

Daarna is dit vak toegepast op het hoofdproject.

algemene theorie: filmgeschiedenis

2009-11-09T08:23:00.004-08:00

Bij dit (laatste) theorievak ging het eerder om de verteltechnieken in films dan filmgeschiedenis, een foutje in de administratie.
De eindopdracht was om zelf een stuk script te verfilmen met deze technieken:

KOMT NOG

Filmplan (periode 2, jaar 3, AV)

2009-11-09T08:23:00.001-08:00

bij dit vak gaan we een volledig uitgewerkt filmplan schrijven over het hoofdproject.

KOMT NOG

Hoofdproject (periode 2, jaar 3, AV)

2009-11-09T08:15:00.000-08:00

Het hoofdproject is een vrije film, eigenlijk mag alles, als het maar grensoverschrijdend is. Dus buiten je eigen wereld en experimenteel voor jezelf.

Ik heb altijd al een professionele fictiefilm willen maken. Dus met een losse cameraman, geluidsman, acteurs en de regie in mijn handen.
Toch ben ik zelf nog wat huiverig voor documentaires (omdat je de werkelijkheid niet van tevoren kunt opschrijven of voorspellen), dus ga ik kijken of ik een combinatie kan maken tussen deze twee.
Mijn onderwerp is de invloed van de media op het zelfbeeld van de mens.

Ik ben gaan werken met een vrouw die ik niet kende, die ik heb gefilmd en geinterviewd. Daarnaast heb ik veel archiefmateriaal (reclames) verzameld om mijn punt duidelijk te maken. Uit deze reclames heb ik namelijk delen opgelicht die ons onbewust beinvloeden.

Uiteindelijk kwam er niet uit het interview waar ik op gehoopt had (ik had gehoopt dat ze, in ieder geval in het begin, zou ontkennen dat ze beinvloed werd door de media. Ze was het echter meteen met me eens). Dus heb ik een andere aanpak genomen en ben ik gaan werken vanuit wat ik wil vertellen ipv vanuit wat zij vertelde (over wat ik wil vertellen).
Vandaar dat het eindresultaat vooral uit archiefmateriaal bestaat.

KOMT NOG

Creatief schrijven (periode 1 AV3)

2009-09-24T02:10:00.000-07:00

Dit is een keuzemodule die ik deze periode heb gekozen. Elke les krijgen we uitleg over een bepaalde manier van schrijven en voor de volgende les moeten we dan iets geschreven hebben.
De eerste les ging over gedichten, en uiteindelijk moesten we een precies 160 schrijven (precies 160 tekens):

Zodra voet de
schoen begroet
verspreidt zich
een rijk aan
geuren die doen
denken aan
schimmelige
schoenen,
vatsige voeten,
beurse blaren,
soppige sokken,
zweet.

De tweede les ging verder over gedichten, en toen moesten we een vrij vers schrijven:

Vader van de zee

De geur van een veilige haven
waar de vissen beschermd
zitten onder onbreekbaar glas
Waar de wind nooit te hard is, maar
tevens nooit afwezig

De klank echter van een zware storm
die schepen uiteendrijft, zeilen
kapot trekt en drenkelingen
meedogenloos achterlaat in
de golven van zijn woede

Maar hij ruikt als iets vertrouwds uit een ver verleden
en dat vervaagt nooit

De derde les ging over het begin en het einde v/e verhaal. Uiteraard moesten we voor de volgende les een kort verhaal hebben geschreven:

Meisjes zijn gevaarlijk

Ik zat achter de bank toen ik het hoorde. Daar zat ik te spelen, zie je. Met soldaatjes. Kolonel Bakzicht, luitenant Driedubbel en sergeant Wikeweeg waren altijd van de partij. Zij wisten ook niet wat ze hoorden. Wat het precies betekende. Maar één ding wisten we wel. Het was een waarschuwing. Meisjes waren gevaarlijk. En al helemaal als ze zomerjurkjes droegen, die opwaaiden. Dat had hij gehoord. Afgeluisterd van grote mensen. Maar waarom precies, dat was nog steeds de vraag.

Mijn beste vriend, Jacob, vertelde me dit toen ik dus achter de bank zat met onze soldaatjes. Ik luisterde met open mond. Ik kende Jacob nog niet zo lang, maar ik wist wel dat hij altijd grote verhalen had. Maar dit was wel heel groot. Natuurlijk wist ik dat meisjes niet te vertrouwen waren, maar gevaarlijk? En waarom waren ze extra gevaarlijk als ze zomerjurkjes droegen? Daar had Jacob geen antwoord op. Onze soldaatjes ook niet. Zelfs mijn kleine zusje niet, die ik het diezelfde avond nog stiekem heb gevraagd. Misschien wist ze het wel, maar kon ze het niet zeggen. Ze is nog erg klein, zie je. Ik weet niet of ze het wist. Ze zei in ieder geval niks, zat me alleen maar aan te staren met haar grote, glanzende ogen.
Ik kon me niet voorstellen dat mijn zusje gevaarlijk was. Toch zou ik ervoor zorgen dat ze nooit een zomerjurkje zou dragen.

Op een dag had ik mijn zusje mee naar het park. Ze kon al wel lopen, zie je. Nouja, eerder hobbelen.
“He, Erik!”
Ik keek om. Het was Jacob, hij had zijn rugzak bij waarvan ik wist dat deze volgepakt zat met soldaatjes. Hij bleef plotseling staan en keek me geschrokken aan.
“Je hebt een meisje bij je!”
Ik keek om naar mijn zusje, die vlak naast me bloemen aan het plukken was. Ik wist hoe Jacob over meisjes dacht, maar ik wist ook dat mijn zusje daar in de verste verte niet op leek. Dus loog ik.
“Dat is geen meisje, dat is mijn broertje. Hij heeft lang haar.”
Ik wist dat dit de enige oplossing was, maar toch voelde het niet goed om te liegen. Ik kon me alleen niet voorstellen dat Nina gevaarlijk was.
“Hij lijkt wel op een meisje” zei Jacob.
“Hij heeft geen zomerjurkje aan” zei ik tenslotte.
“Natuurlijk niet! Hij is een jongen.”
Jacob keek nog steeds boos en hij volgde nauwlettend elke beweging van Nina terwijl die naar mij toe hobbelde en me een handjevol mishandelde planten aanbood.
“Ik wilde je eigenlijk vragen of je mee op missie wilde” zei Jacob.
“Ja hoor. Alleen dan moet ik.. eh.. Rob meenemen. Ik heb mama beloofd op hem te passen.”
Jacob wilde protesteren, maar haalde uiteindelijk zijn schouders op. Ik volgde hem door het park, naar een grasveldje dat beschut lag door bomen. Daar speelden we heel vaak.
Ik zette Nina neer en begon Jacob te helpen met alle soldaatjes uitpakken.
“Waarom zijn meisjes eigenlijk gevaarlijk?” vroeg ik aan Jacob.
“Omdat ze de vijand zijn.”
“Maar waarom zijn ze de vijand?”
“Omdat ze gemeen zijn.”
“Hoe weet je dat zo zeker?”
Jacob keek me ineens geïrriteerd aan.
“Zeg, aan wiens kant sta jij eigenlijk?”
“Nouja.. dat is niet echt een keuze, of wel?”
“Natuurlijk wel” zei Jacob.
“Maar meisjes kunnen toch niet aan onze kant staan?”
“Nee, natuurlijk niet. Zij zijn de vijand.”
“Maar dan kunnen ze toch niet kiezen?”
Jacob zweeg.
“Eh.. nouja, eigenlijk.. Nouja, ze willen toch niet bij ons horen!” zei hij uiteindelijk.
Ik zette wat soldaatjes klaar in de stilte die toen ontstond. Je hoorde bijna de radartjes in Jacob’s hoofd kraken.
“Het gaat erom, dat je kunt kiezen tussen meevechten of verraad” zei hij tenslotte.
Ik keek verbaasd op.
“Het is zoals oorlog, eigenlijk. Kijk.”
Hij pakte wat soldaatjes en zette deze tegenover een andere groep.
“Dit zijn de jongens en dit zijn de meisjes. Als je niet meevecht bij de jongens, ben je een verrader. Maar je kunt ook niet meevechten bij de meisjes, want die vechten tegen jongens en dus tegen jou.”
Hij pakte een soldaatje uit een groep en plaatste deze aan de zijkant.
“Dus bij wie hoor je dan?” vroeg ik.
“Niemand” zei Jacob droog. “Dan bevind je je in niemandsland.”
Ik slikte en probeerde met zo min mogelijk trillende handen de soldaatjes in positie te zetten.
“Waar is Rob?” vroeg Jacob ineens.
“Wie?”
“Rob, je broertje.”
“Mijn broertje..? O, wacht! Rob!”
Ik realiseerde me ineens dat Jacob Nina bedoelde. Ik keek paniekerig om mee heen, maar zag haar nergens.
“Ik moet haar vinden!” riep ik en rende weg.
Ik hoorde niet dat achter me Jacob vragend ‘haar?’ zei.

Het duurde waarschijnlijk maar een paar minuten, maar het voelde als uren, dagen, jaren, eeuwen.. tot ik haar eindelijk zag. Ik verschuilde me achter een parkbankje terwijl ik naar haar keek. Ze was omsingeld door drie vrouwen. Ze hadden alledrie zomerjurkjes aan.
Zo zat ik daar een tijdje in dubio. Aan de ene kant was Nina nu bij haar eigen soort, dus was ze veilig. Aan de andere kant had mama me altijd geleerd om niet met vreemden mee te gaan en om goed op Nina te passen. Ineens realiseerde ik me dat mama ook een meisje was. En dat ze zelfs wel eens zomerjurkjes droeg. Misschien had Jacob dan toch niet helemaal gelijk.
“Hoi” hoorde ik plotseling boven me.
Ik keek op en viel van de schrik om. De vrouw giechelde zacht. Ze stak haar hand naar me uit. Aarzelend pakte ik die aan en liet me overeind trekken.
“Is dat jouw zusje?” vroeg ze en ze wees naar Nina.
Ik kon geen woord uitbrengen.
Haar hand was zo zacht.
Haar stem zo vriendelijk.
Haar ogen zo stralend.
Ze glimlachte en nam me mee naar de andere twee, die naast Nina stonden. Haar zomerjurkje wapperde luchtig om haar benen.
Alsof ze kon vliegen.
Alsof ze een engel was.
Ze stelde me voor aan de andere twee vrouwen, maar ik kon nog steeds niks zeggen.
“Hij is wel verlegen, hè” zei er een.
“Ach, laat hem. Hij is vast geschrokken omdat hij zijn zusje kwijt was” zei de engel.
“Volgende keer wat beter oppassen” zei een ander.
“Weet je de weg naar huis nog?” vroeg de engel weer.
Ik probeerde te knikken, wat uiteindelijk lukte. Het leek alsof ik bijna niks meer kon. Niks zeggen, niks doen, niet eens iets denken.
Alles ging voorbij als een waas. Ik had Nina’s handje weer vast. De drie vrouwen zeiden uiteindelijk gedag en de vrouw die me had gehaald, de engel, gaf me een kus op mijn wang.

Uren nadat ze weg waren, stond ik daar nog. Nina was ondertussen verveeld gaan zitten, haar handje ingeklemd in de mijne.
Jacob had me vast al gezien in die tussentijd. Misschien vond hij me een verrader. Of verloren. Maar het kon me niet meer schelen wat hij dacht. Ook al had hij deels gelijk. Meisjes waren gevaarlijk.
Maar ik wist nu waarom ze zo gevaarlijk waren. Vooral als ze zomerjurkjes aanhadden. En als deze wapperden of opwaaiden. Ze hypnotiseren je, verlammen je. Halen alle logische gedachten uit je hoofd en vervangen deze door overvalling en de onmogelijkheid om iets uit te brengen. Dat is nu, na 30 jaar, nog steeds zo. En dat zal waarschijnlijk altijd zo blijven.
Maar erg vond ik het niet. En eng ook niet. De glimlach die ik sinds die kus op mijn gezicht heb staan, is er niet af te slaan.

De week daarna moesten we nog een kort verhaal schrijven, deze waarbij de setting werd gebruikt om de personages karakter te geven:

De groene man

Ik zie de wereld als een waas. Als een klok die al jaren stuk is, waar de tijd geen betekenis meer heeft. Alle mensen denken dat de tijd zoveel uitmaakt, maar niets is minder waar. Uren tellen niet, zijn hetzelfde als dagen, maanden, jaren, eeuwen, era’s. Mensen vliegen van hot naar her, moeten de trein halen, moeten nog bij iemand langs, hebben een opleiding, werk en drie hobbies tegelijk. Niemand neemt tijd om de wind te voelen, de zon te zien en van het gezang van vogels te genieten. Niemand neemt nog de moeite om in het park een praatje met me te maken, of naar het zachte ruisen van de bladeren te luisteren. Om naar de sterren te kijken, die zo mooi worden gereflecteerd door de vijver aan mijn voeten.
Tot ik op een dag aan diezelfde vijver een kind zag zitten. Ze had een sporttas en een rugzakje bij zich, alsof ze net naar een sport zou gaan. Maar in plaats daarvan zat ze bij de rand van de vijver, over het water te staren. De eendjes die dichterbij kwamen, nieuwsgierig of ze brood had, leek ze niet op te merken. Ze pakte steentjes van de kant en gooide deze over het water. Zo kwam ze dagen achter elkaar. Dat werden later weken en nog later maanden. Voordat het jaren zouden worden, sprak ik haar eindelijk aan.
“Ga je de eenden niet voeren?”
Ze keek verbaasd om, maar leek niet het minst verbaas toen ze zag dat ik het was.
“Dat doen de kinderen hier aan de vijverkant altijd” zei ik.
Ze keek me zwijgend aan.
“Ik heb geen brood bij.”
“Heb je nooit brood bij je?”
Nu keek ze argwanend.
“Je bent hier nu al heel vaak geweest. Bijna elke dag zit je daar aan de vijverkant” zei ik weer.
Ze keek omlaag. Het leek alsof ze zich betrapt voelde.
“Wat doe je hier als je geen eendjes voert?”
“Spelen” zei ze zacht.
“Wat speel je dan?”
De wind ruisde zachtjes door de bladeren en het meisje stak haar snoet omhoog om het op haar gezicht te voelen.
“Elke dag iets anders” zei ze uiteindelijk.
Een glimlach sierde haar gezicht. Door de hare kon ik die van mij niet onderdrukken.
“Wat speel je vandaag?”
“Dat zie je toch” zei ze.
Ik keek nog eens goed.
“Vandaag speel ik met de wind.”
Ze glimlachte weer toen de wind langs haar wangen streek. Ze keek hoe de bladeren erdoor werden omhoog geworpen, rondgedraaid tot ze misselijk zouden moeten zijn en vervolgens weer weggesmeten werden zodat ze in het water van de vijver belandden. De eenden kwamen nieuwsgierig dichterbij, hopend dat het dit keer wel iets eetbaars was, dat in hun domein terecht was gekomen. Terwijl ik het pad van de bladeren volgde, viel me haar sporttas op, die ze altijd bij zich had.
“Wat zit er in je tas?”
Ze deed haar ogen open en leek even ontzet dat ze gestoord was in haar spel. Maar al snel keek ze om naar de tas terwijl de bladeren neerdwarrelden aan onze voeten.
“Schoenen” zei ze. “En een raar badpakje.. geloof ik.”
Ze pakte de tas op en ritste deze open. Het verbaasde me dat ze niet precies scheen te weten wat er in haar eigen tas zat. Ze pakte de schoentjes aan de lange linten vast. Ze bungelden zachtjes heen en weer terwijl ze er vol afschuw naar keek. Het glanzende roze stak schril af tegen haar groene jas, waar haar bruine haren zachtjes langs streken.
“Doe je aan ballet?” vroeg ik.
Ze keek verbaasd op.
“Ballet? Nee.”
Ze bleef nog even minachtend naar de schoenen kijken en propte ze toen weer in haar tas.
“Wat doe je dan met die schoenen?”
“Wat?” vroeg ze.
“Die schoenen. Je hebt die tas bijna altijd bij je. Waarvoor?”
Ze haalde haar schouders op.
“Omdat m’n moeder die meegeeft.”
“Vind je ballet niet leuk?” vroeg ik.
“Nee” zei ze en smeet de tas een eind verder weg,m alsof ze er zo ver mogelijk bj vandaan wilde zijn op dit moment. Zelf ging ze mokkend zitten.
“Waarom laat je de tas dan niet thuis? Als je hem toch niet nodig hebt.”
Ze bleef zitten met haar rug naar me toe. Pas na een tijdje gaf ze antwoord.
“Dan weten ze dat ik hier ben en komen ze me halen.”
Ik wilde iets zeggen. Dat ze haar niet konden vinden. Dat ik haar zou beschermen. Verstoppen in een tijdloze cocon. Maar er kwam niks uit.
“Ik wil geen ballet doen. Maar ook geen voetbal, zwemmen, scouting, gym, tennis.. niks.”
Ze pakte een steentje op.
“Maar papa en mama willen wel dat ik iets doe.”
Ik wilde haar troosten, omarmen. Maar mijn ledematen bewogen niet. Ze volgde de lijn van het steentje tot het oppervlak van de vijver. Daarna bracht ze haar arm naar achteren.
“Dus doe ik maar net alsof ik iets doe.”
Ze wierp het steentje met een ferme zwaai naar het water. Daar stuiterde het drie keer, een aantal keer eende opjagend, tot het ergens in het midden van de vijver naar de bodem zonk.
“Waarom zeg je het niet eerlijk tegen je ouders?” vroeg ik toen ik eindelijk iets kon uitbrengen in de oorverdovende stilte. “Dan kun je nu naar huis.”
Ze draaide zich om en keek me aan.
“Ze zijn nu niet thuis. Ze zijn om deze tijd nooit thuis.”
Haar glanzende ogen bleven me aanstaren, tot de wind de stilte verbrak.
“Bovendien wil ik helemaal niet naar huis. Hier kan ik doen wat ik wil. Hier kan ik spelen.”
Ze glimlachte weer en sloot haar ogen.
“Wat ga je nu spelen?” vroeg ik.
“Weet ik niet” zei ze zacht. De bladeren dwarrelden zachtjes om haar heen. Haar ogen waren nog steeds dicht. Zo bleef ze een tijdje zitten, terwijl ik haar zwijgend gadesloeg. Tijdloos. Tot ze haar ogen weer opende en me aankeek.
“Wil jij met me spelen?”
Ik glimlachte.
“Natuurlijk. Wat wil je spelen?”
Ze lachte terwijl de bladeren nu wilder om haar heen kolkten.
“Dat zie je vanzelf.”
Langzaam stond ze op en kwam naar me toe gelopen. De eikels en gevallen blaadjes kraakten en knisperden onder haar voeten terwijl ze zich naar me toe bewoog. Ze liet haar vingers langs de groeven in mijn huid gaan en pakte uiteindelijk een van de onderste takken beet om zich op te hijsen. Ik voelde haar zich steeds hoge bewegen, tot ze ergens in het midden ging zitten, leunend tegen de stam. De wind ruisde opnieuw door mijn bladeren en ik wist dat ze haar ogen weer dicht had terwijl ze genoot van de wind op haar gezicht. Zo zaten we beiden een tijdje te genieten met als enige metgezel die zoete wind. Het waren uren, dagen, weken, maanden, jaren, eeuwen, era’s. Het was tijdloos, een situatie waar tijd geen betekenis had. Slechts ik, zij en de sereniteit van de wind deden er nog toe.
“Weet je” zei ze ineens. “Ik wil niet meer naar huis. Ik wil hier blijven, bij jou. Voor altijd.”

Daarna moesten we een spreker op het Studium Generale uitkiezen om een recensie over te schrijven. Ik doe het over Eric Kluitenberg.

Piraterij is reclame

Eric Kluitenberg heeft al een fikse geschiedenis aan lezingen, toch zou je dit niet meteen zeggen na de lezing afgelopen donderdag bij te hebben gewoond. Dit ligt echter vooral aan het technisch team van St Joost. Microfoons vielen uit en als ze aanstonden galmde het geluid net te erg om de filmfragmenten echt te kunnen verstaan.
Maar hier wil ik het niet over hebben. Ik wil het hebben over de lezing van Kluitenberg ansich.

Eric Kluitenberg is een mediatheoreticus die nu voor de Balie werkt. Daarnaast is hij schrijver en organisator van projecten rond cultuur en technologie. Hij geeft regelmatig lezingen en presentaties over cultuur, media en cultuurpolitiek in en buiten Europa.

Zijn lezing op het Sint Joost ging over ‘remix’, een nieuwe richting in de kunst waarbij bestaande kunst en materialen worden gebruikt om iets nieuws van te maken.
Deze vorm van kunst ligt natuurlijk al snel in de clinch met copyrights en juristen. Ondanks deze botsing zijn er veel mensen van mening dat remix geen bijverschijning meer is, maar ondertussen een op zichzelf staand iets. En ondanks de maatschappelijke afwijzing zijn niet alleen hackers, maar ook meerdere mensen, onder andere juristen, voor de legalisering van remix. Zij vinden het idee van eigendom iets beperkts en het spontaan ontstane werkstuk een misvatting. Een kunstwerk is altijd afgeleid van of geïnspireerd op iets bestaands.
Maar naast deze twee ideeën dat al het materiaal eigendom en beschermd is of dat al het materiaal vrij toegankelijk zou moeten zijn, is er nog een idee. Dat van de Creative Commons.
Zij zijn er namelijk voor dat de kunstenaars zelf bepalen wat en tot hoe ver ze iets vrijgeven voor hergebruik. Het idee van deze Amerikaanse CC is heel mooi, maar Eric prikt hier snel doorheen.
Het is namelijk een paradox. Ze zeggen dat je zelf kunt bepalen in hoeverre je iets wilt vrijgeven, maar daarvoor moet je het eerst zelf bezitten waardoor het weer eigendom en beveiligd is. Daarnaast ligt de focus van CC op de juridische kant (copyrights e.d.), terwijl Kluitenberg eigenlijk het juridische systeem zelf ter discussie wilt stellen.
En ik moet zeggen, daar ben ik het wel mee eens. Hoewel ik weet dat hij zijn punt mooi kan brengen, zoiets merk je in een presentatie tenslotte, heeft hij zeker een punt als hij zegt dat remix geen piraterij meer is. Het is kunst geworden.
Als iemand van fragmenten uit een nummer een nieuw nummer maakt, is dit geen jatten, maar gebruik maken van. Dit is uiteraard anders als iemand een nummer letterlijk overneemt en er iets minimaals aan verandert. Maar meningen over goede kunst zullen altijd verschillen.
Dit neemt niet weg dat het origineel niet wordt aangetast, verenietigd of enigszins niet in zijn waarde wordt gelaten als er een remix van wordt gemaakt. Het origineel blijft gewoon bestaan en zolang de remix-kunstenaar aangeeft dat het een remix is van originelen is, is dit geen piraterij.
Het komt zelfs dichter in de buurt van reclame.

Camera en lichttechniek (periode 1 AV3)

2009-09-24T02:08:00.000-07:00

Eigenlijk is dit een vak voor de 2ejaars AV studenten, maar omdat ik het vorige halfjaar animatie heb gedaan, volg ik een aantal vakken uit de tweede (om mijn techniek bij te spijkeren).
Dit is het eerste vak dat ik uit het 2e jaar heb gevolgd.
De uiteindelijke opdracht, na veel oefenen en uitleg, is om een verfilming te maken van een dagelijkse handeling met een emotie erin mbv lichttechnieken, cameratechnieken, etc.

Scenario (periode 1 AV3)

2009-09-24T02:07:00.000-07:00

Bij dit vak gaan we een scenario schrijven voor een film van ongeveer 10 minuten (dus ongeveer 10 pagina's).

Korte samenvatting:

Begin:
Jeffrey en Lotte zitten in een bankgebouw. Buiten is politie. Jeffrey houdt Lotte gegijzeld en stelt een ultimatum, hij wil binnen 5 uur een helikopter en anders neemt hij maatregelen. Jeffrey gedraagt zich afstandelijk tov Lotte.

Midden:
De ouders van Lotte kunnen niet gevonden worden en de politie probeert tijd te rekken. Jeffrey irriteert zich eerst aan Lotte, maar krijgt steeds meer contact met haar. Hij maakt haar los en ze gaan zelfs spelen.

Eind:
De 5 uur zijn bijna voorbij. De politie verzoekt een onderhoud met Jeffrey, maar hij laat zich niet zien. Hij is zo gehecht geraakt aan Lotte, dat hij haar niks kan doen en er niet eens over kan bluffen, Uiteindelijk schiet Lotte Jeffrey per ongelukt dood met zijn eigen pistool, omdat ze dacht dat het een waterpistooltje was.

Synopsis:

Scene 1
Lotte en Jeffrey zitten in een verduisterde ruimte tegenover elkaar. Zachtjes is de klok te horen die tikt. Lotte vraagt Jeffrey van alles, hij geeft geen antwoord.
Dan klinkt van buiten een megafoon, het is niet te horen wat deze zegt. Jeffrey kijkt naar buiten, hoort dat de politie zegt dat hij omsingeld is en geen kant uit kan en ziet twee snipers aan de overkant.
Hij neemt Lotte mee naar het raam en schuilt achter haar terwijl hij een ultimatum stelt. Hij wil binnen 5 uur een helicopter en anders neemt hij maatregelen.

Scene 2
Lotte zit weer vastgebonden. Ze vraagt veel en irriteert Jeffrey tot het uiterste. Ze moet steeds plassen en heft honger, ze wil naar de McDonalds. Uiteindelijk halt Jeffrey chips voor haar uit een automaat. Lotte gaat met haar eten spleen.

Scene 3
Lotte moet weer naar de wc, maar deze keer bindt Jeffrey haar niet meer vast als ze terug zijn. Ze is namelijk begonnen over haar vader, dat deze op een ‘mooiere plek’ is en of hij weet waar dat is. Jeffrey krijgt sympathie voor haar.

Scene 4
Jeffrey speelt nu met Lotte, ook al is ze nog steeds irritant. Ze onderzoeken samen het gebouw, ze mag zijn jas lenen omdat ze het koud heeft en ze pakt steeds zijn pet af.
Ook spelen ze een soort verstoppertje.

Scene 5
De 5 uur zijn bijna voorbij. Jeffrey en Lotte gaan nu heel los met elkaar om, bijna als een vader en dochter. Buiten is de politie te horen die een onderhoud verzoekt met Jeffrey, maar hij laat zich niet zien. Hij is te gehecht geraakt aan Lotte en kan haar niet meer als hefboom gebruiken.

Einde 1: hij loopt rusteloos heen en weer, Lotte vindt zijn pistool en schiet hem neer, omdat ze denkt dat het een waterpistooltje is.

Einde 2: hij is ten einde raad en schiet zichzelf neer, omdat hij niet wild at Lotte iets overkomt.

Einde 3: hij levert Lotte uit en geeft haar het geld mee. Zelf wordt hij opgepakt.

Eerste opzet scenario:

INTERIEUR BANKGEBOUW KANTOOR, DAG

Aan een tafel in een donkere kamer (verduisterd met luxaflexen) zit JEFFREY, een man van middelbare leeftijd, sportief met een leren jas aan, tegen zijn vuist te leunen. Tegenover hem zit LOTTE, een klein meisje met blond haar. JEFFREY staart naar de tafel, LOTTE zit hem met grote nieuwsgierige ogen aan te kijken. Zo zitten ze een tijdje zwijgend, terwijl LOTTE op haar stoel heen en weer schuift. Na een tijdje kijkt JEFFREY op als ze op haar stoel schuift.

LOTTE
Kunnen we nu weer praten?

JEFFREY kijkt weer naar de tafel en zegt niks. Hij lijkt na te denken. LOTTE begint heen en weer te wippen op haar stoel en kijkt om zich heen.

LOTTE
Is dit jouw huis?

JEFFREY blijft zwijgen. LOTTE bekijkt hem en bijt ongemakkelijk op haar onderlip. Ze zijn beiden even stil.

LOTTE
Ik ben Lotte. Hoe heet jij?

JEFFREY antwoordt weer niet. Hij staat op, loopt naar het raam en duwt de luxaflexen uit elkaar om naar buiten te kunnen kijken. In zijn vrije hand bungelt een pistool. LOTTE kijkt hem nieuwsgierig na.

LOTTE
Hoe lang blijven ze daar buiten staan?

JEFFREY reageert niet. LOTTE kijkt weer naar voren, blaast verveeld haar pony uit haar gezicht en gaat op haar hand leunen. Ze zucht overdreven luid. Haar andere hand zit aan de stoelleuning vastgebonden.

JEFFREY
Lang, ben ik bang.

LOTTE kijkt weer op.

LOTTE
Waarom?

JEFFREY
Dat is een lang verhaal.

LOTTE
Is het een leuk verhaal?

JEFFREY
Nee. Dat wil je helemaal niet horen.

LOTTE
O. Ken je nog een verhaal? Eentje die wel leuk is?

JEFFREY
Nee.

Van buiten klinkt ineens een LUIDSPREKER. Wat er gezegd wordt is onduidelijk. JEFFREY staat op en loopt naar het raam, waar hij de luxaflex weer uit elkaar duwt.

LUIDSPREKER
Ik herhaal: Geef je over en laat het meisje gaan. We hebben het gebouw omsingeld, dus je kunt geen kant op.

JEFFREY staart nadenkend het raam uit. Hij kijkt eerst omlaag, waar heel veel mensen en politie staan. Dan kijkt hij omhoog, links. Aan de overkant zit een man met een sniper. Rechts boven zit er nog een. JEFFREY kijkt om naar LOTTE en loopt dan naar haar toe.

JEFFREY
Kom, we gaan eens even met ze praten.

LOTTE kijkt JEFFREY met grote ogen aan terwijl hij haar los begint te maken.

LOTTE
Waarom?

JEFFREY
Omdat zij dat willen.

JEFFREY neemt haar mee naar het raam, waar hij haar voor zich neerzet, op de vensterbank, zodat hij achter haar kan schuilen. LOTTE staat kalm voor hem.
JEFFREY trekt de luxaflex langzaam open.

LOTTE
Oooh.. Je kan hier de hele stad zien!

Van beneden is een hoop geschreeuw en geroep te horen terwijl LOTTE en JEFFREY voor het raam verschijnen. LOTTE lacht (maar dat is vanaf beneden niet te zien).

JEFFREY
Sorry jongens, maar ik ben nog niet van plan om te vertrekken. Niet zonder een garantie op een vrije doorgang.

Het blijft beneden stil.

JEFFREY
Ik zal het makkelijk maken. Ik wil binnen 5 uur een helikopter en anders neem ik maatregelen!

JEFFREY pakt LOTTE op en gaat voorzichtig weer naar binnen. Hij sluit de luxaflex weer. LOTTE straalt.

LOTTE
Zag je dat? Ik kon de hele stad zien!

JEFFREY
Heel fijn.

JEFFREY loopt zonder naar LOTTE te kijken naar haar stoel en pakt het losse touw, maar LOTTE blijft staan.

LOTTE
Moet ik weer aan de stoel vast?

JEFFREY knikt zonder om te kijken en begint het touw alweer aan de leuning vast te maken, maar LOTTE blijft nog steeds staan. JEFFREY kijkt om.

JEFFREY
Kom je nog?

LOTTE
Nee.

JEFFREY
Hoezo nee?

LOTTE
Ik wil niet!

LOTTE draait zich mokkend om.

JEFFREY
Dat kan me niet schelen! Kom je nou nog hier of niet?

LOTTE
Nee!

JEFFREY
Als je nu niet binnen 3 tellen hier bent, kom ik je halen!

LOTTE blijft met haar rug naar JEFFREY toe staan.

JEFFREY
1.. 2..

Na een tijdje gewacht te hebben stampt JEFFREY boos op LOTTE af. Net als hij bij haar is draait ze zich om.

LOTTE
Ik moet plassen.

JEFFREY blijft uit het veld geslagen staan.

Uiteindelijke scenario:

KOMT NOG

Vaktheorie (periode 1 AV3)

2009-09-24T02:04:00.000-07:00

Bij dit vak zouden we eerst individueel een format opstellen, met de nadruk op het goed formuleren hiervan. Uiteindelijk gaan we het format dat we hebben ontwikkeld bij AV vormgeving individueel precies goed formuleren.
Opdracht 1: onderzoek naar kwestie Laura Dekkers en zelf mening formuleren:

KOMT NOG

Opdracht 2: Dilemma naar aanleiding van Laura Dekkers formuleren en eerste opzet format maken:

- Het dilemma is:
‘Aan de ene kant moet de overheid de burger (tegen zichzelf) beschermen, maar aan de andere kant moeten ze zich niet teveel met de burger bemoeien.’

- Eerste idee concept:
‘Gevaarlijke’ situaties aan de kaak stellen die met het dilemma te maken hebben, zoals zwervers, bijstand, kinderen zoals Laura Dekkers e.d. Over deze kwesties allerlei mensen laten discussieren, dus de overheid zelf, hoog opgeleiden, laag opgeleiden, mensen die zelf in deze situatie zitten, immigranten, etc.

- Mogelijke ingredienten tv en internet format:
Tv: interviews, debat van mensen onderling, debat van alle mensen versus de overheid.
Internet: interactief, b.v. dat de kijker zelf zijn/haar mening kan geven.

- Mogelijke vormgeving mbt doelgroep:
Overzichtelijk, redelijke rustig (het gaat vooral om de meningen, niet om de ‘poespas’ daaromheen). De doelgroep is v.a. volwassenen.

- Het format is behoudend (het is een discussieprogramma), maar het is een nieuw dilemma wat steeds terugkeert in andere situaties.

Opdracht 3: synopsis schrijven van de serie 'De Beagle, in het kielzog van Darwin':

KOMT NOG

Opdracht 4: Met je groep van Noud een voorlopige synopsis van je format schrijven:

KOMT NOG

De uiteindelijke format formulering:

KOMT NOG

AV Vormgeving (periode 1 AV3)

2009-09-24T02:01:00.000-07:00

Bij dit vak worden we begeleid in het opstellen van een format van +- 20 min voor tv en/of internet. Het format moet voor meerdere afleveringen zijn, maar alleen de pilot wordt gemaakt.

Eerste het format:

Perspectief

Logline
Een portret van jonge criminelen die in de gevangenis hebben gezeten en hun leven op hun eigen manier willen beteren.

Format/Synopsis
Wordt je als crimineel geboren? Eens een crimineel altijd een crimineel? Zijn criminelen gewoon slechte mensen? Dit zijn vragen en vooroordelen die wij aan de kaak willen gaan stellen met ons programma. Worden mensen soms niet gedwongen door de situatie waarin ze zich bevinden om bepaalde keuzes te maken in hun leven? En wat zou jij doen als je in zijn schoenen zou staan?

Jonge ex-gedetineerden gunnen ons een kijkje in hun leven. En laten ons op een eigen persoonlijke wijze zien wat hen tot inkeer heeft gebracht. De manier waarop hij/zij dat doet is geheel aan hemzelf. Bijvoorbeeld door middel van toneel, een rap, een gedicht, een lied enzovoorts.

Perspectief bestaat uit een serie sterk visuele afleveringen waarin iedere week een andere ex-gedetineerde zijn verhaal doet. Met als hoofdvraag: hoe pak je je leven op als je in de gevangenis hebt gezeten en je leven wilt beteren? Wat maakt het dat zij hiervoor gekozen hebben?

De afleveringen worden verdeeld in 4 onderdelen. En ieder onderdeel wordt geregisseerd door een andere regisseur. Op deze manier krijg je 4 visueel van elkaar verschillende onderdelen met als overkoepelende overeenkomst dat het een poëtische insteek heeft. Op deze manier zal de kijker het programma toch meteen herkennen.

1. Het programma zal telkens beginnen met een korte introductie van de hoofdpersoon (naam, leeftijd, detentietijd enzovoorts). Waarna we terug met hem gaan naar het moment dat hij is vrijgekomen uit de gevangenis en op straat staat. De hoofdpersoon neemt ons mee naar belangrijke plekken uit zijn verleden.
2. Hierna maken we een tijdsprongetje en gaan naar de tijd dat hij in de gevangenis heeft gezeten. Wat maakte hij daar mee? Hoe voelde hij zich toen? Wat heeft grote indruk op hem gemaakt? Enzovoorts. Langzaamaan komen we op het punt wat voor zijn inkeer heeft gezorgd.
3. Eigen verbeelding van het moment of gevoel wat gezorgd heeft voor de ommekeer. Het besluit om zijn leven te beteren.
4. Heden en toekomst. Tegen wat voor problemen liep hij op toen hij vrij kwam? Probeerde hij bepaalde dingen te vermijden of zocht hij ze juist op? Wat doet hij nu en hoe ziet hij zijn toekomst?

Taakverdeling:
Tom: uitschrijven van filmplan,
Eva: uitschrijven van format,
Lianne: scenario schrijven,
Amin: contact leggen met persoon voor eerste aflevering.

Taakverdeling per onderdeel in programma:
1. (verleden)
Regie: Tom
Productie: Eva
Camera: Lianne
Geluid: Amin

2. (gevangenis)
Regie: Amin
Productie: Lianne
Camera: Tom
Geluid: Eva

3. (eigen verbeelding)
Regie: Eva
Productie: Tom
Camera: Amin
Geluid: Lianne

4. (heden/toekomst)
Regie: Lianne
Productie: Amin
Camera: Eva
Geluid: Tom

Het filmplan:

Inhoud en insteek
Onderwerp
Jonge ex-gedetineerden
Insteek
In “Perspectief” vertellen jonge ex-gedetineerden op geheel eigen wijze hun verhaal, aan de hand hiervan worden de geldende vooroordelen over dit soort jongeren getoetst. Hoe zijn deze jongeren in de gevangenis beland? Hoe zijn ze in de gevangenis tot inkeer gekomen? Hoe gaan ze om met het verleden en bouwen ze op hun eigen manier aan een toekomst?
Logline
Een portret van jonge criminelen die in de gevangenis hebben gezeten en hun leven op hun eigen manier willen beteren.
Thematiek
Ieder mens verdient een tweede kans.
Premisse
Het criminele pad opgaan is vaak geen bewuste keuze.
Ingrediënten
Documentaire beelden
Geënsceneerde beelden met een poëtisch karakter
Voice-over
Vormgeving
Stijl
Elke aflevering van “Perspectief” kenmerkt zich door vier onderdelen, die duidelijk van elkaar te scheiden zijn op visueel vlak:
1.Een reis naar belangrijke momenten in het verleden
2.De gevangenistijd
3.Een geheel eigen verbeelding van de hoofdpersoon over het moment dat hij tot inkeer kwam
4.Het heden en het werken aan de toekomst
Elk van deze onderdelen wordt geregisseerd door een andere regisseur. Deze onderdelen vormen samen een geheel dat een poëtisch karakter heeft. De tijdsduur van een aflevering is 20 minuten.
Visuals
“Perspectief” is een sterk visueel programma. Gebeurtenissen uit (of gebaseerd op) de werkelijkheid worden op poëtische manier verbeeld. De cameravoering, het kleurgebruik en mise-en-scène zorgen voor beelden die gevoelens en sfeer uitdrukken. Gesproken tekst is ondergeschikt aan het beeld. De vier verschillende onderdelen zorgen voor een variatie in visuele stijl en benadering, zonder hierbij het overkoepelende poëtische karakter te verliezen.
Soundtrack
De soundtrack bestaat uit een ingesproken voice-over, soms afkomstig uit een interview, en veelal ontworpen geluid. De soundtrack dient de visuals vooral op het gebied van sfeer en gevoel te ondersteunen.
Motivering

Het programma “Perspectief” moet gemaakt worden omdat het thema actueel is, steeds meer jongeren komen op het slechte pad terecht en maken verkeerde keuzes. Het is dan ook een maatschappelijke kwestie wat we met deze jongeren aan moeten als ze weer terug de samenleving in komen. Mensen hebben vooroordelen en een zeer negatief beeld over deze jongeren, “Perspectief” brengt hier nuancering in en geeft de jongeren in kwestie een kans om hun verhaal te doen. Het programma wijst kijkers op de gevaren van het verkeerde pad, en hoe gemakkelijk het kan zijn om hierin verzeild te raken. Ook de manier waarop “Perspectief” zich visueel onderscheid van andere programma’s is een reden om het programma te realiseren.
Met het programma “Perspectief” wordt een publiek aangesproken dat ongeveer tussen de 18 en 35 jaar oud is.

We hebben de regie in vier stukken verdeeld. Het begin (het verleden, aanleiding tot criminele pad), Midden 1 (de gevangenis, alle ervaringen daar en de ommekeer), Midden 2 (de eigen verbeelding dmv eigen ingeving personage), einde (verleden na vrijkomst gevangenis, obstakels en toekomst)
Ik doe het laatste deel en dit is mijn videoschets daarvoor:

Voor mijn deel, de obstakels die de geinterviewde tijdens zijn terugkeer in de samenleving tegenkwam, heb ik een verbeelding die vooral bestaat uit teruglopen naar de plekken waar alles gebeurd is, en daar dan de geinterviewde 'bevroren' laten staan/zitten inclusief de hele gebeurtenis. Pas als hij in zijn vertelling bij het moment komt dat het obstakel overwonnen is, loopt de tijd door en 'ontdooit' de scene.
Daarnaast is er een deel waarin hij/zij vertelt over het 'nu' en de toekomstplannen. Hierbij volgen we de geinterviewde tijdens zijn activiteiten.

We hebben iemand gevonden voor de pilot en daar gaan we deze week mee beginnen om te filmen.

Het format is wat veranderd, het gaat nu over een gedetineerde die na de eerste keer zitten zijn leven heeft opgepakt, uitgebeeld dmv een stuk in de gevangenis, het oppakken van het leven en hoe de toekomst gezien wordt. Van de regie in vieren verdelen zijn we afgestapt, we doen de regie wel samen.

Zie voor het uiteindelijke format vaktheorie.
De pilot aflevering:

KOMT NOG

Semiotiek (periode 4 AV2)

2009-05-10T08:45:00.000-07:00

Dit is een algemeen theorie-vak. Bij dit vak leren we de betekenis achter afbeeldingen/films te achterhalen dmv iconografie, semiotiek en ...
We moeten met een groep van minimaal 5, 5 beelden uitzoeken waarvan twee voor 1900 en deze analyseren.
Ik heb een beeld gekozen wat een ode is aan Escher, van Shane Willis; Hand fixing hand.

Het werk van Escher heet Hand drawing hand:

Dit is het uiteindelijke essay:

Semiotiek Analyse Lianne Hillebrand AV2

Het beeld dat ik heb gekozen is 'Hand fixing hand' van Shane Willis.
Dit is een ode aan de 'Hand drawing hand' van Escher.

De analysemethode die ik ga hanteren is de semiotiek, aangezien er vooral contrast optreedt in het beeld van Shane Willis, namelijk organisch en mechanisch.

Stap 1: Wat voor tekens zitten er in het beeld?

In het beeld zijn twee handen te zien die elkaar repareren. Een deel van elke hand is mechanisch en ze zitten niet aan een lichaam vast. Ze liggen op een soort maatbord. Het is een zwart-wit foto en het zijn twee rechterhanden.

Stap 2: Wat zijn de connotaties bij de tekens?

Handen hebben vele betekenissen in beeld en komen ook in veel spreekwoorden voor. Dit zijn de betekenissen die enigszins overeenkomst hebben met het beeld:
Veel handen maken licht werk: als je veel hulp krijgt is het werk sneller en gemakkelijker klaar.
Geen mens is zijn eigen maker: je moet mensen niet plagen om hun uiterlijk.
De linkerhand symboliseert het passieve en de rechterhand het actieve.
Twee rechterhanden hebben staat voor een handig vakman.
Mechanische onderdelen staan vaak voor dynamiek en vernieuwing. Het organische (de hand) staat daarintegen vaak voor de natuur en het zuivere.
Zwart-wit foto's staan vaak voor vroeger, tijden waarin camera's bestonden maar er nog geen kleurenfoto's waren.

Stap 3: Wat is het contrast binnen het beeld?

Het grootste contrast dat opvalt, is het feit dat de handen deels organisch en deels mechanisch zijn. Verder is het een zwart-wit foto (oud), terwijl de techniek erg nieuw (futuristisch) is.
Dit staat voor de dubbelzinnigheid in het beeld. De handen zijn organisch, maar worden mechanisch aangepast, echter wel door organische handen.
Er wordt een futuristisch beeld geschetst (handen die zichzelf repareren, terwijl ze aan niks levends vastzitten), maar toch is het een zwart-wit foto die een ouderwetse indruk geeft.

Stap 4: Wat is de achtergrond van de auteur?

Shane Willis is begonnen als een manipuleerder van foto's. Hij bouwde portretten om tot magisch realistische wezens, zoals meerminnen, engels en trollen. Pas later begon hij in te zien dat foto's op zichzelf ook prachtige werken zijn en die manipulatie niet perse nodig hebben. Ook begon hij meer respect te krijgen voor zwart-wit foto's. Hij ziet tegenwoordig foto's als een herinnering van iemand anders, die met ons gedeeld wordt. Dit omdat onze hersenen herinneringen schijnbaar als 'still images' (foto's dus) opslaan.
Shane Willis heeft bij 'Hand fixing hand' de tekening van Escher in gedachten gehouden en niet van tevoren bekeken. Hiermee zijn waarschijnlijk de kleine verschillen te verklaren, zoals het feit dat het bij Escher om een rechter en linker hand gaat en bij Willis om twee rechterhanden.

Stap 5: Wat is het contrast tussen het beeld en andere beelden?

Het contrast met het beeld van Escher is vooral dat bij Escher de handen elkaar tekenen en bij Willis de handen elkaar mechanisch repareren. Daarnaast is bij Escher de ondergrond een tekenblad en bij Willis een werkkoffer met een meetlat. Dit past in de rest van het beeld, aangezien het werk van Escher ook een tekening en die van Willis een (bewerkte) foto.
Daarnaast is er het kleine verschil dat het bij Escher om een rechter en linker hand gaat en bij Willis om twee rechterhanden. Dit laatste is denk ik een verschil die Willis zelf niet doorhad, omdat hij Escher's tekening uit zijn geheugen heeft gehaald. Toch past het wel bij zijn beeld. Twee rechterhanden staan tenslotte voor een handig vakman, en Willis' beeld gaat over mechanisch repareren.

Stap 6: Wat is de betekenis van het beeld?

De betekenis van het beeld van Escher is niet volledig duidelijk binnen de kunstwereld, de meeste mensen zijn van mening dat hij zich zeer interesseerde voor paradoxen en tegenstellingen, zoals in veel van zijn werken is te zien. In Escher's werk 'Hand drawing hand' gaat het om de tegenstelling tussen de 3D en 2D wereld. De handen zijn getekend, en dus 2D. Toch lijkt een deel van de handen boven het papier uit te stijgen en de 3D wereld binnen te komen. Toch is het 'slechts' een tekening van een paradoxiale tekening.
Bij Willis' werk is ook een duidelijke tegenstelling aanwezig. Ditmaal niet het contrast tussen de 2D en de 3D wereld, maar die tussen het organische en het mechanische.
Het feit dat de handen alleen zelfstandig kunnen repareren doordat ze deels mechanisch zijn, maar dat de mechaniek die dat mogelijk maakt ook door die organische handen is gemaakt, is erg tegenstrijdig. Dit zou kunnen duiden op een afhankelijkheid beide kanten op, mensen kunnen niet leven zonder mechaniek, maar mechaniek kan niet zonder de mensheid bestaan. Ze houden elkaar in balans.

Hoofdproject (periode 4 AV2)

2009-05-10T08:43:00.000-07:00

Deze periode moeten we een film maken dat uitgaat van een gebouw. Ik heb de IKEA gekozen en ben va plan om de IKEA van twee kanten te laten zien, positief en negatief. Dit ga ik doen door de ogen van twee deels fictieve personages.
De eerste beelden:

Ik heb twee mensen gevonden waarvan de een de IKEA geweldig vindt en de ander verschrikkelijk. Ik zal een gesprek met hen houden en deze opnemen en dan zal ik hun opmerkingen over de IKEA proberen te verfilmen.

Eerst heb ik een kort interview afgenomen met willekeurige mensen uit de IKEA, om te zien wat hun mening is.

Later kwamen we erachter dat er een tentoonstelling in het 'Elektron' zou komen van onze films, en dat daar maar 1 zaaltje is. Dus heb ik bedacht om een stellage te maken, ook omdat dit best goed bij mijn project past. Ik wil een IKEA-kamertje maken waar mensen op een tv naar mijn film kunnen kijken. De IKEA zelf is tenslotte ook een magazijn met wat muurtjes waar ineens een kamer staat (Het Elektron heeft ook een magazijn-uitstraling).
De IKEA wil geen meubels sponsoren, dus ga ik tweedehands IKEA meubels ronselen.

Doordat ik een stellage ga maken, heb ik bedacht dat ik een loop-film ga maken. Daarnaast is de 'positieve' en de 'negatieve' kant van de IKEA tegelijk te zien, het beeld is dus gesplitst.

Dit is het uiteindelijke resultaat:

Bedenk hierbij dus dat ik een IKEA-kamer had gebouwd, dat de film in een loop draaide en dat het geluid door koptelefoons was te horen (wat het effect versterkt).
Foto's van de kamer:

KOMT NOG

Filmtheorie

2009-05-10T08:42:00.000-07:00

Bij dit vak leren we de geschiedenis van films ed. Deze periode gaat het ook over de vergelijking tussen narratief en kunstfilm (non-narratief).

Non-narratief vertellen

2009-05-10T08:41:00.000-07:00

Bij dit vak leren we hoe je een kunstfilm/videokunst kunt maken. Dit hoeft geen narratieve structuur te hebben.
De eerste opdracht was om een portret van jezelf te maken:

Verder werd er bij dit vak commentaar gegeven op het hoofdproject.

Narratief vertellen (periode 4 AV2)

2009-05-10T08:39:00.000-07:00

Bij dit vak leren we hoe we op een narratieve manier films kunnen maken.
De eerste opdracht was om een portret van iemand te maken aan de hand van de tas.

De tweede opdracht was om een manipulatieve film te maken. Het moest iets 'kleins' uitvergroten, maar toch overtuigend zijn.
Ik heb als onderwerp een glas water drinken dat het lekkerste water is genomen.

Later kwam er een wat soortgelijke opdracht. Het verfilmen van iets wat gebeurd zou kunnen zijn, maar wat niet / gedeeltelijk gebeurd was. Hierbij heb ik een 'verlaten Breda' gekozen.

Opdrachten typografie (periode 3 an2)

2009-02-23T10:48:00.000-08:00

Voor typografie kregen we een tussenopdracht om een spread te maken (twee pagina's in een tijdschrift). Het ging vooral om de lay-out en de indeling. Ik had een interview met Linkin Park gekozen en daar een aantal proefjes mee gemaakt:

Daarna gingen we ons concentreren op de lay-out van het boekje (het project).
Mijn onderwerp is 'second life', en de vergelijking van deze wereld met de echte wereld, omdat SL zoveel op de echte wereld lijkt.
(Zie hoofdstuk hieronder)

Minor project -- Boek maken (periode 3 an2)

2009-02-23T10:40:00.000-08:00

Bij deze minor (Grafisch ontwerpen) is het de bedoeling om een boekje te maken als eindresulaat met het thema 'perfect community'.
Ik dacht zelf meteen aan de steeds meer individualiserende maatschappij en wilde dat als onderwerp nemen. Omdat dit echter geen gemeenschap is, mocht dit niet en heb ik online gemeenschappen/werelden (zoals second life en world of warcraft) als onderwerp genomen en ga ik kijken hoe de individualisering hierin terugkomt. Tenslotte is het algemene idee dat de meeste mensen die hieraan doen erg eenzaam zijn.

Eerst heb ik een aantal artikelen gezocht en gelezen:

http://nl.wikipedia.org/wiki/World_of_Warcraft

wikipedia informatie over WOW (World of Warcraft)

http://www.bright.nl/world-of-warcraft-verslavingsdrama

documantaire over verslaving wow/second life

http://www.gamersnet.nl/reviews/world_of_warcraft/

review over wow (positief)

http://www.kuleuven.be/thomas/secundair_onderwijs/in_de_kijker/69_second_life.php

verhalen en analyse van online communities (second life/wow/blogs/etc)

secondlla.googlepages.com

terroristengroepering binnen second life

http://likigiki.blogspot.com/2008/09/identiteit-op-internet.html

gehandicapt kind met virtuele identiteit

Ik heb me later aangemeld voor Second Life (dat lidmaatschap is gratis, in tegenstelling tot World of Warcraft), om zelf te ervaren hoe deze wereld werkt en te kijken wat voor mensen er rondlopen en wat ze zoal doen.
Ik wil me concentreren op het verschil tussen Second life en de 'echte wereld', First life. Zowel bij individuen als het geheel.

Uiteindelijk heb ik uit de tekst van 'http://www.kuleuven.be/thomas/secundair_onderwijs/in_de_kijker/69_second_life.php'
een aantal stukken gehaald en opnieuw bij elkaar gevoegd, omdat ik dat wel bij mijn onderwep vond passen.
Mijn hoofdstukken zijn: Intro, Liefde en seks, Misdaad, Energie, Avatar en echt (algemeen), en individuele avatars vs hun echte zelf. Voor het laatste hoofdstuk ben ik interviews in Second life met avatars aan het afnemen (over hun leven in second life en hun leven in de echte wereld).
Ik heb een eerste opzet gemaakt voor het boek, vooral ook om een overzicht te krijgen van de hoeveelheid tekst en de nieuwe indeling van de tekst in hoofdstukken:

Hierdoor heb ik de tekst grof gefilterd (het was veel te veel).
Later ben ik meer met de lay-out gaan puzzelen, hoe ik wilde dat mijn boek eruit zou gaan zien. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een A4 formaat wat openklapt als een notebook (dus niet van links naar rechts, maar van boven naar onder). Boven staat steeds het hoofdstuk en een afbeelding, en onder staat de bijbehorende tekst, tot er is aangekomen bij de indviduele interviews.
Het boek met een voorbeeld van een interview:

Na een aantal tussenstappen, waarbij de lay-out redelijk hetzelfde bleef, maar ik betere afbeeldingen had gezocht (uit Second Life zelf) en andere achtergronden had, ben ik uiteindelijk op mijn eindresultaat uitgekomen.
Voorbeelden tussenstappen:

KOMT NOG

Daarvoor ben ik zelf afbeeldingen gaan maken in Second Life en heb ik de meeste intro's van de hoofdstukken zelf geschreven of aangepast, tevens als de teksten. Ook het lettertype heb ik veranderd en er zijn meer quotes gekomen. Ook is de plaatsing van de interwviews veranderd. De avatars staan an het begin, zodat de lezer ze ontmoet zoals ik ze ontmoet heb. Pas helemaal achteraan wordt het duidelijk wie ze echt zijn.
Daarnaast staat op de afbeeldingen steeds mijn avatar en geef ik reactie op de teksten, vanuit mijn eigen ervaringen in de wereld, waardoor de interviews (en mijn zoektocht in Second Life) en de teksten (die ik gevonden heb op internet) meer een geheel vormen:

Animatiefilm geschiedenis periode 2 (an2)

2008-11-12T05:26:00.000-08:00

Voor dit vak kregen we deze keer de opdracht om 'Oh what a knight' van Paul Driessen te analyseren:

KOMT NOG

Animatie vormgeving periode 2 (an2)

2008-11-12T05:23:00.002-08:00

Deze periode gaan we een stop-motion maken in een groep van vier.
Ik werk samen met Senay, Ruth en Auke.
Het thema is 'de vier jaargetijden'

De eerste les moesten er moodboards (sfeer) van de jaargetijden, ideeen en schetsen van ideeen getoond worden.

We hadden meerdere ideeen, maar we hebben uiteindelijk voor het volgende gekozen:

De hoofdpersoon heeft een afstandbediening die de seizoenen kan controleren. Daar komt hij pas later achter en dan gaat hij met opzet de seizoenen veranderen, ook om zijn buurvrouw te pesten. Als hij zijn buurvrouw per ongeluk in zomer verandert ipv de omgeving, en ze dus in haar bikini staat, schrikt hij zo dat hij in paniek op de afstandbediening gaat rammen.
Uiteindelijk loopt het uit de hand en slaat de afstandsbedieningop hol, waardoor de seizoenen vanzelf gaan veranderen. In paniek drukt de hoofdpersoon op de uit-knop, waarna alles zwart is. Daarna verwijnt ook de afstandsbediening zelf.

We zijn begonnen met het idee voor het decor, dat dus vier keer precies hetzelfde moet zijn, aangezien de plaats niet verandert in de film, maar de seizoenen wel.
We hebben uiteindelijk een systeem bedacht met vier platen (de seizoenen) die op een onderplaat vastgemaakt kunnen worden dmv pinnen. Het huis wordt maar eenmaal gemaakt en op de onderplaat bevestigd, aangezien daar niks mee gebeurt. Er zijn wel drie daken, 1 voor de winter, 1 voor de herfst en 1 voor de lente en de zomer.

Het systeem om de poppen vast te maken werkt met ijzerdraden die door de seizoens- en onderplaat heen gaat. De gaatjes daarvoor zitten op precies dezelfde plek.

De poppen zijn van aluminiumdraden gemaakt, in elkaar gedraaid om het geheel steviger te maken. De dikke man (hoofdpersoon) is opgevuld met schuimplastic om hem dik te maken.
Voor de buurvrouw zijn twee poppen, 1 bikini-versie en 1 kleren-versie.

In de xenos hebben we allerlei struikjes, blaadjes, sneeuw etc verzameld.

De planken zijn gezaagd (huis, ondergrond ed) en geverfd. Uiteindelijk zijn we drie weken voor de deadline gaan opnemen. Daarvoor hebben we lampen gehuurd en uiteindelijk ook een videocamera, omdat mijn eigen videocamera het niet deed.

Na een week opnemen (en ondertussen ook al scenes bewerken) kwam het bewerken van scenes en het opnemen van geluid. In de laatste week hebben we dit afgerond en het uiteindelijke resultaat was een mooi geheel :).
Dit is een versie zonder geluid (iets is mis gegaan met renderen), de goede versie volgt zo snel mogelijk!

Beroepsvaardigheid periode 2 (an2)

2008-11-12T05:23:00.001-08:00

Deze periode gaan we leren met Maya om te gaan, en dan vooral omgeving.

De eerste opdracht was een korte animatie maken van 5 springende balletjes. Ik heb er een met 4:

Daarna gingen we ons concentreren op het maken van een achtergrond dat bij het genre paste dat we hadden gekozen. Mijn genre was: Western.
Wat afbeedingen van de achtergrond:

KOMT NOG

Uiteindelijk moetsen we ook een animatie van een blokje maken dat bij de scene paste en deze in de scene plaatsen:

Animatietechniek periode 2 (an2)

2008-11-12T05:22:00.001-08:00

In deze periode draait de techniek om de poppenanimatie. Een aantal belangrijkste dingen zijn de stabiliteit en beweegbaarheid van de pop. Daarom is de bevestiging van de voeten erg belangrijk.
Een testje samen met Lucas gemaakt:

KOMT NOG

Hier wat testjes:

KOMEN NOG

En een filmpje samen met Lotte en Senay gemaakt:

KOMT NOG

Na deze testjes gaat het vooral om het project zelf (zie Animatie vormgeving periode 2 (an2)).

Modeltekenen periode 2 (an2)

2008-11-12T05:20:00.000-08:00

Deze periode gaan we met inkt tekenen

De eerste les met stokjes..
Week 1:

De tweede les met kwasten:
Week 2:

De derde les ook met kleine kwastjes. Tevens een pauze gehad van twee weken:
Week 3:

De vierde les ook inkt, maar dan een mannelijk model:
week 4:

De vijfde les heb ik gemist. De zesde les werde er handen en voeten getekend:
Week 6:

Algemene theorie periode 1 (AN 2)

2008-09-10T09:37:00.000-07:00

De eerste periode heb ik twee vakken gevolgd, narratologie en mythologie. Beide vakken worden afgesloten met een presentatie.

Bij narratologie moesten we een 'gewone' film en een experimentele film uitkiezen en deze op analyseren vlak met elkaar vergelijken. Wij kozen 'Dogville' als experimentele en 'Big Fish' als gewone film.

Bij mythologie was het de bedoeling om een actueel onderwerp te kiezen en daar de mythologie uit te halen. Wij kozen voor de Japanse mythologie, die nog steeds voortleeft.

Animatiefilm geschiedenis periode 1 (AN 2)

2008-09-10T09:36:00.000-07:00

Dit vak gaat over animatiefilmpjes door de jaren heen. De eerste opdracht was een essay schrijven:

Vertolking van verhalen

In 1878 werd de praxinoscoop uitgevonden door de franse Emile Reynaud, wat de eerste echte projector was waarbij meerdere mensen tegelijk een animatie konden zien. Het woord praxinoscoop betekent in het grieks ‘actie vertoner’. In het midden stonden allemaal kleine spiegeltjes tegenover de afbeeldingen die in een band eromheen lagen. De spiegels reflecteerden de afbeeldingen en als men naar een van die spiegels keek, was de animatie te zien. Door het licht waren de animaties duidelijker dan die van de zoetroop, een voorloper van de praxinoscoop. In 1889 vond Reynaud de ‘Theatre optique’ uit, die ervoor zorgde dat cartoons aan een groter publiek getoond konden worden door middel van projectie. Echter zorgde de uitvinding van film projector van de Lumiere broers er al snel voor dat de ‘Theatre optique’ verdween.
Met de uitvinding van de film projector ging animatie steeds meer de richting op van films en verhalen. Zo’n 10 jaar later volgden de eerste geanimeerde filmpjes. Voor deze uitvinding konden er echter ook al animaties vertoond worden, zij het niet korte. Bijvoorbeeld een herhaling van een sprong of iets dergelijks. Mijn eigen fascinatie met animatie is het feit dat ze verhalen ongelimiteerd kunnen vertolken, vandaar dat ik mij afvraag of deze oude apparaten verhalen konden vertolken zoals de film projector dat kon. Het gaat hier om de ‘magic lantern’, de taumatroop, de phenakistoscoop en de zoetroop.

In 1640 werd de ‘magic lantern’ uitgevonden door Athanasius Kircher. Dit was het eerste instrument dat in staat was beweging op een muur te projecteren. Het bestond uit meerdere lagen van doorzichtig glas met frames erop. Dit apparaat wordt vaak gezien als het oudste animatieapparaat. Het was alleen in staat korte handelingen te vertonen, zoals een groeiende neus.
In 1826 werd de taumatroop uitgevonden door John Ayrton Paris. Hij had ontdekkingen van John Herschel (astronoom) en William Henry Fitton (geoloog) gebruikt als basis voor zijn uitvinding. De taumatroop is een schijf met aan beide zijden een andere afbeelding. Als de strakgedraaide touwtjes aan weerszijden werden losgelaten, vormden de twee losse afbeeldingen samen een afbeelding. Bijvoorbeeld een kooi op de ene kant en een vogel op de andere. Bij het rondtollen leek de vogel in de kooi te zitten. Het woord komt uit het grieks en betekent ‘wonder draaier’. Door sommige mensen wordt de uitvinding aan Fitton toegedicht, maar ook wel eens aan Charles Babbage. Dit ‘apparaat’ bestond dus maar uit twee afbeeldingen, waardoor er niet echt een verhaal kon ontstaan. Het dichtste bij komt de versie waarbij de eerste regels van een gedicht op de ene kant staan, en de andere regels op de andere.
In 1832 is de phenakistoscoop door de Belg Joseph Antoine Plateau uitgevonden. Het woord betekent ‘bedriegen’ in het Grieks. Het apparaat werd zo genoemd omdat een enkele afbeelding werd ‘omgetoverd’ tot een animatie. Dit was een installatie met twee schijven aan weerszijden die parallel aan elkaar stonden. Op de ene schijf stonden afbeeldingen (frames), in de andere waren ter hoogte van die afbeeldingen smalle rechthoeken uitgesneden. Als er door zo’n rechthoek gekeken werd en de schijf werd rondgedraaid, leek het alsof de ‘animatie’ bewoog. Deze animatie kon door slechts een persoon tegelijk bekeken worden. Een replica van dit apparaat, ‘the Special Honorary Joseph Plateau Award’, wordt elk jaar gegeven aan een speciale gast op het Flanders film festival die een plek in de filmgeschiedenis verdient. Ook al is de prijs naar Plateau vernoemd, tegelijkertijd met hem had de Oostenrijker Simon von Stamper een soortgelijk iets uitgevonden. Dit apparaat kon herhalingen van handelingen tonen, zoals een sprong, iemand die rende, etc.
In 1867 volgde de zoetroop. Dit apparaat werkte redelijk hetzelfde als de phenakistoscoop, alleen waren het nu geen twee schijven die gelijk aan elkaar draaiden, maar werd de rol met de afbeeldingen tot een ‘wiel’ gevormd en zaten de inkepingen in de rol zelf, tegenover de afbeeldingen. Als de rol werd rondgedraaid, was er beweging te zien. Bij sommige zoetropen leken de afbeeldingen smaller door de cillindervorm. Deze uitvinding wordt toegedicht aan William F. Lincoln, maar eigenlijk had William George Homer 30 jaar eerder al iets soortgelijks uitgevonden. Bij hem heette het echter de daedalum (het wiel van de duivel). Het eerste apparaat dat op de zoetroop leek werd zelfs al in 180 AD uitgevonden door de Chinees Ting Huan. De afbeeldingen hingen aan een mechanisme wat in beweging werd gezet door lucht die verwarmd werd door een lamp. Dit apparaat toont dezelfde soort animaties als de phenakistoscoop.

De ‘magic lantern’, de phenakistoscoop en de zoetroop konden uiteindelijk korte herhalingen vertonen. Een taumatroop was meer een speeltje dat gebruik maakte van optisch bedrog en een bepaalde verbeelding van raadsels. Je zou de animaties van de eerste drie verhalen kunnen noemen, of korte verbeeldingen van handelingen. Ik zie zelf de korte herhalingen niet als vertolkingen van verhalen.
Verhalen hebben als eerste een structuur van begin, midden en eind, iets wat bij een herhaling niet van toepassing is. Echter heeft het grootste verhaal, die van het heelal en het leven, niet zo’n structuur en is oneindig. Het heeft geen begin, midden of einde, iets wat de mensheid zich moeilijk kan voorstellen. Je zou kunnen zeggen dat het het langste verhaal ooit is, maar het is niet verzonnen. Tenzij er wel iemand bestaat die vanaf het wolkendek op ons neerkijkt, maar daar geloof ik niet zo in.
Dat is het tweede punt. Ik denk dat een verhaal door iemand, of meerdere personen, verzonnen moet zijn. Anders is het eerder een gebeurtenis of handeling dan een verhaal, wat betekent dat het heelal en het leven de grootste gebeurtenis ooit is en niet het grootste verhaal. De korte herhalingen van de apparaten zijn ook niet verzonnen. De manier van lopen of de manier van draaien kan verzonnen zijn, maar het draaien en lopen zelf is een gegeven wat verbeeld is door middel van animatie. Het loopje is ‘het verhaal’, en dat is niet verzonnen door de mensheid. Hooguit heel lang geleden toen de mens ging lopen.

Uiteindelijk vind ik dat de vertolking van verhalen door apparaten in animatie en film is ontstaan bij de filmprojector, aangezien daarvoor geen verzonnen animaties met een verhalenstructuur vertoond konden worden. Gewoonweg omdat een echt verhaal te veel afbeeldingen zou kosten en dat konden de apparaten niet aan. De vertolking van verhalen en gebeurtenissen zonder die apparaten stamt dan ook uit veel vroegere tijden, zoals de oude culturen die handelingen als een soort van strips op vazen en muren vastlegden. Dit betrefde wel gebeurtenissen met een begin, midden en einde. Vaak ging het om verhalen over goden of gebeurtenissen die plaats hadden gevonden, zoals oorlogen.
Uiteraard blijft de echte betekenis van een ‘verhaal’ vaag; een verhaal is een vertelling, bericht of verslag. Je zou hieruit kunnen concluderen dat een verhaal ook een verslag van een gebeurtenis kan zijn, maar ik ben het daar niet mee eens. Tenslotte denk je bij een verhalenverteller aan een kletsmajoor die vrijwel alles uit zijn duim zuigt en niet aan een nieuwslezer.

Animatietechniek periode 1 (AN 2)

2008-09-10T09:35:00.000-07:00

Bij dit vak gaat het om de beweging van het lichaam en hoe die op een makkelijke manier in beeld te brengen.
De eerste opdracht was een loopje maken:

Vervolgens een sprong met duidelijk versnelling/vertraging, hold en anticipatie ('vooraankondiging') erin. Hiervan heb ik er twee, een katje en een snowboarder:

Daarna moesten we een karakter dat iets zwaars tilde of duwde animeren. Deze scene heb ik uiteindelijk ook in mijn filmpje gestopt:

De volgende opdracht was een contact tussen twee karakters waarbij energie overgedragen werd. Ik heb ook deze scene in mijn uiteindelijke filmpje gebruikt:

Bij de laatste opdracht was het de bedoeling een vloeiende beweging te maken:

Software en techniek periode 1 (AN 2)

2008-09-10T09:32:00.000-07:00

Hier leren we omgaan met software. Deze periode is dat Mirage (TV-paint) en After effects.
De eerste week moesten we een poppetje laten springen in mirage:

De tweede week moesten we het springende poppetje met after effects naar voren laten springen en een lopend poppetje in after effects in een 'diepte-scene' (multiplay) plaatsen:

Daarna was de opdracht om een 'rotoscoop' (animatie over film heen) te maken met een animatie erachteraan:

Vervolgens was de opdracht een soort 3d-scene te maken met after effects:

De volgende opdracht was een menu maken. Ik ben meteen aan het menu dat ik voor mijn presentatie wil gebruiken begonnen:

KOMT NOG

Modeltekenen periode 1 (AN 2)

2008-09-10T09:31:00.001-07:00

Bij dit vak tekenen we een model na. Het gaat vooral om de standen en hoe het lichaam zich vormt. Voor animatie is het van belang dat je in een paar minuten een groffe schets van de stand te pakken hebt. Dit zijn trouwens niet alle tekeningen.

Week 1:

Week 2:

Week 3:

Week 4:

Week 5:

Het model kwam niet opdagen, dus gingen we portretten van elkaar tekenen. Het gezicht rechtsboven leek heel goed op het origineel.

Week 7:

Filmplan en productie periode 1 (AN 2)

2008-09-10T09:23:00.000-07:00

De eerste periode gaan we een tekenfilm maken. Daarin worden we bij dit vak begeleid.

Het eerste wat we moesten doen was karakters verzinnen en een verhaal erbij:

KOMT NOG

Ik koos het katje en de gitaar. Daar moesten we een storyboard van maken:

En vervolgens daar een moving storyboard van (deze is wel wat aangepast vergeleken met het storyboard) inclusief geluid:

KOMT NOG

Daarna begon het animeren... Hier zijn de scenes die ik tot nu toe heb, op volgorde van maken:

En dit is het eindresultaat:

Beeld en Techniek periode 4

2008-04-07T14:57:00.000-07:00

Bij dit vak gaat het om de technieken van animatie te leren. Als eerste hebben we ons geconcentreerd op de overgang. Ik heb gekozen voor een 'verandering van vorm'-overgang.

Hierna moesten we iets met tijd doen. Ik heb gekozen voor een snelle evolutie in de straat die we toegewezen hadden gekregen met het project (de speelhuislaan dus). Het einde klopt met de geschiedenis van de straat (vanaf de victoriaanse dame ongeveer).

De derde les was het de bedoeling een verhaal te maken. Er moest een vreemd element in de straat gebracht worden. Met het project van deze periode wilden we een verhaal maken over een spooktrein, dus heb ik van een scene daarvan een moving storyboard gemaakt.

De laatste paar lessen was het de bedoeling om zelf met experimentjes en filmpjes te komen. Echter ging op dit moment mijn computer moeilijk doen (hij had 700 bedreigingen opgelopen), dus heb ik een aantal lessen niks kunnen doen. Later ben ik dit in gaan halen met wat experimenten voor een soort 'the sims'-verkleed animatie.

Eerst heb ik een testje gemaakt met een poppetje:

En daarna heb ik een versie gemaakt met een real-life model:

Ik vond alleen het begin te lang duren, en eigenlijk vond ik het einde zelf veel intrigerender (waarbij de kleren haar 'aanvallen'). Ook was de gil op het einde niet wat ik wilde, dus heb ik hem aangepast tot dit:

Projectbegeleiding periode 4

2008-04-07T14:46:00.000-07:00

Deze periode gaan we aan een project werken. We werken in een groepje en hebben een straat toegewezen gekregen. Ik zit in groep 2 met Dorien, Amin en Lucian met de Speelhuislaan.
We hebben eerst veel onderzoek gedaan naar de straat, door eerst ernaartoe te gaan en foto's te maken en vervolgens op internet en in het stadsarchief te zoeken.

Daarnaast hebben we interviews afgenomen.
Uiteindelijk bleek het spoor, die door de laan loopt, het meest intrigerend. Daar gingen we dus iets mee doen. Na veel ideeen en experimenteren hebben we besloten om een nepdocumantaire te maken over het spoor. Het lijkt dus allemaal echt gebeurd, maar vrijwel alles is verzonnen.
Het project en het verloop ervan staan op:

http://speelhuislaan.blogspot.com

Uiteindelijk heb ik het script geschreven van zowel het eerste verhaal:

KOMT NOG

Als het tweede (uiteindelijke) verhaal:

KOMT NOG

En ik heb de cover gemaakt:

Met zijn vieren hebben we de film 'Het spoor' tot stand gebracht:

KOMT NOG

Onderzoek periode 4

2008-04-07T14:43:00.000-07:00

Bij dit vak is het uiteindelijk de bedoeling om een artikel te schrijven op een A3 met een foto erbij. We zijn begonnen met een brainstorm over Breda, vervolgens kwam ik op het thema 'geuren in de stad'.
Hier is daarvan een verslag:

We hebben op 1 april de wandeling gemaakt. Wij hadden tijdens de wandeling het algoritme: 2e rechts, 1e links, 2e links.

We zijn begonnen voor het station. Daarna zijn we achtereenvolgens geweest in de straten: Willemstraat, Academiesingel, Nieuwe prinsenkade, Gedempte haven, Korte brugstraat, Nieuwstraat, Karreeindstraat, Torenstraat, Visserstraat, Korte brugstraat.

Op een gegeven moment zouden we rondjes gaan lopen door het algoritme en er was al een uur voorbij, dus toen zijn we gestopt.

Ik heb als thema 'geuren in de stad', dus ik heb tijdens de wandeling geen foto's gemaakt, maar alle geuren die ik rook (en herkende) opgeschreven. Dit waren achtereenvolgens: auto's, wiet, ijzer, verf, kaneel, parfum, gebak, bloemen, chemische troep, vitaminedrink, parfum, uitlaatgas, parfum, brood, hout, benzine, supermarktgeur, benzine, winkelgeur, rook, doner kebab, bloemen, auto's.

Ik ben erachter gekomen dat je heel verschillende geuren vlak achter elkaar kan ruiken, en dat als je erop let, je veel meer geuren bewust waarneemt dan normaal. Ook is er veel verschil in de sterkte van geuren.

Uiteindelijk ben ik gekomen op de onderzoeksvraag : Wanneer zorgt een geur voor overlast?

Toen ben ik gaan onderzoeken op internet wat voor overlast er vooral is en waardoor de meeste overlast ontstaat. Ik heb deze bronnen gebruikt:

http://www.volkskrant.nl/buitenland/article429798.ece/Omliggende_dorpen_willen_het_vuilnis_van_Napels_niet

http://www.vrom.nl/pagina.html?id=7124

http://wetten.overheid.nl/cgi-bin/sessioned/browsercheck/continuation=10803-002/session=030539350872885/action=javascript-result/javascript=yes

http://www.dcmr.nl/nl/wonenenmilieu/lucht/stankoverlast/index.html

http://www.teeuwissen.com/content.php?ID=35

http://www.gelderland.nl/smartsite.shtml?id=20301&menu=20041

http://www.wierden.nl/smartsite.html?id=430

http://www.denhaag.nl/smartsite.html?id=33139

http://www.verkeerenwaterstaat.nl/actueel/nieuws/ministerieszoekennaaroorzaakstankoverlast.aspx

http://www.omroepbrabant.nl/?news/79192742/Stankoverlast+Moerdijk+onderzocht.aspx

http://www.lombok.nl/veiligheid/asfaltstankoverlast.html

http://www.zaanstad.nl/mv/milieu/geur/stanko/?view=Standard

Uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat vooral bedrijven, veehouderijen en rioleringen (als er iets mis mee is) voor stankoverlast zorgen.

Vervolgens ben ik een interview gaan houden met de viskoopman van de kraam op de grote markt in Breda. Ik vind namelijk zelf de ergste stankoverlast de combinatie van visgeur en schoonmaakmiddel die na de vismarkt op de tegels hangt, vlak na het schoonmaken.
Ik heb de viskoopman gevraagd of hij wel eens klachten kreeg over de geur van vis, zo ja hoe hij daaropp reageerde, of hij er zelf last van had en wat hij zelf de vervelendste stankoverlast vond. Ook heb ik hem gevraagd hoe hij de vis-schoonmaaklucht vond.

Vervolgens heb ik bezoekers van de vismarkt en wat omwonenden om hun mening gevraagd. Of zij last hadden van de vislucht, wat zij de ergste stankoverlast vonden en ook of zij de vis-schoonmaaklucht kenden.

Daarna ben ik me gaan richten op de ergenissen over stank tussen buren, die nog best vaak voorkomen. Ik ben daarvoor met meerdere mensen in gesprek gegaan en heb mijn bronnen (die hierboven staan vermeld) geraadpleegd.
Daarna heb ik het artikel geschreven en foto's gemaak die erbij pasten.

Vervolgens heb ik mijn conclusies getrokken over de onderzoeksvraag:

'Wanneer zorgt een geur voor stankoverlast?'

Het artikel (de tekst):

Het aroma komt je tegemoet...

Als er stankoverlast geroepen wordt, zullen de meesten aan de vuilproblemen van Napels denken en niet aan andere geuren, zoals eten. In Napels is de vuiloverlast niet meer te overzien, en daarmee de stankoverlast. Omdat de overheid niet voor een oplossing zorgt, zorgen de Napolitanen zelf dat ze van hun afval afkomen. Ze verbranden het, waardoor er nog meer stankoverlast komt, maar ook meer bedreiging voor de gezondheid. Alle kooldioxide in de lucht zorgt voor een zure geur, maar er kan ook monoöxide vrijkomen bij gebrek aan zuurstof bij de verbranding, die schadelijk is voor de gezondheid. Het plan van de stad om het vuilnis te dumpen op vuilnisstortplaatsen in omringende dorpen wordt tegengehouden door deze dorpen zelf. Zij vinden het te dichtbij de bebouwde kom liggen, dat het in een beschermd natuurgebied is, of andere redenen. De reden dat de stad Napels het niet heeft doorgezet, is dat de dorpen de minister van milieu achter zich hebben staan. Ook houden zij zelf al het vuilnisvervoer, via weg en spoor, tegen.

Vuilnis is echter niet het enige dat voor stankoverlast kan zorgen. Je zal misschien denken dat dit eerste stankergenis van mensen is, maar dat blijkt niet per sé zo te zijn. De meest genoemde stankoverlast gevallen zijn gassen die fabrieken uitstoten, landbouwgeuren en de buren. De eerste twee zullen geen verassing zijn, niemand houdt van chemische of gier luchten (mest waarmee land bewerkt wordt). Deze laatste zal niet erg onlogisch klinken, maar is natuurlijk erg breed. De buren zelf zullen immers niet zo stinken, hun acties daarintegen wel.
Wie je ook vraagt wat zij de ergste stankoverlast vinden, de meeste mensen zullen hun buren aanwijzen als stinkende misdadigers. Terwijl die buren zelf juist misschien weer terugwijzen. De geuren waaraan ze zich ergeren zijn over het algemeen afval, barbeque, rook of kookluchten. Dat afval niet lekker ruikt mag duidelijk zijn, maar kookgeuren kunnen zeer aangenaam zijn en sommige mensen houden van de rookgeur die van een barbeque afkomt. Waarom worden dan juist deze geuren als stankoverlast gezien? Beter gezegd; wanneer zorgt een geur, hoe vies of lekker ook, voor overlast?

Laten we als voorbeeld van eten vis nemen. Dit is namelijk zo'n heikel punt, het ene moment is het lekker, het andere moment vindt men dat het stinkt.
Als ik tijdens de markt over de grote markt in Breda loop krijg ik hooguit honger van alle lekkere geuren om me heen en besluit om een stuk kaas te kopen, of een haring. Als ik aan de mensen om me heen vraag wat zij van vis vinden, is het antwoord verschillend. De een vindt het lekker, de ander verschrikkelijk. Over één ding zijn de meesten het echter eens. Vis stinkt. En toch vindt niemand de viskraam stankoverlast veroorzaken. “Die man moet nou eenmaal zijn waar kunnen verkopen en daar is een markt voor. Net zoals de groenteboer, de kaasboer en de loempiakraam. Ook al heeft vis een heel erg overheersende geur.”
De viskoopman zelf, die altijd op de grote markt in Breda staat, krijgt nooit klachten over de geur van zijn kraam. Alleen kleine kinderen maken wel eens opmerkingen, maar dat is eerder uit nieuwsgierigheid. Zelf heeft hij geen last van de visgeur, na een paar minuten in de kraam ruikt hij het niet eens meer. Dat is ook niet raar als je al heel wat jaren in zo'n kraam werkt. Hetzelfde gebeurt in steden, veel stedelingen ruiken bijvoorbeeld de verkeersgeuren niet meer. Het valt ze pas op als ze een keer op een plek lopen waar deze geuren ontbreken, in een bos bijvoorbeeld.

De geur van de vis wordt tijdens de markt dus niet al te hinderlijk gevonden. Waar de inwoners van Breda zich wel aan ergeren, is de geur die er naast de kerk op de grote markt hangt, als de kraam net weg is en er net is schoongemaakt. Er hangt dan een gecombineerde vis-chemische lucht, die je maag bijna doet omkeren. Zelfs de vislucht alleen die op de kinderkopjes blijft hangen is niet zo smerig. Het ironische is dat het schoonmaakmiddel er juist door de gemeente op wordt gespoten om de stankoverlast minder erg te maken.
Na de vismarkt wordt het afval, de plassen bloed, het ijs en andere troep eerst weggespoten, daarna wordt er schoonmaakmiddel overheen gegooid.
Als de gemeente dit niet zou doen zouden de kinderkopjes naar vis blijven stinken, en na verloop van tijd ook naar rottende vis. Dit zou niet alleen voor stankoverlast zorgen, maar het zou ook de kans op verspreiding van bacterieen en ziektes veel hoger maken, net zoals op dit moment in Napels het geval is. Daar blijft alles nu in hopen liggen. Alleen gaat het in Napels om hopen van allerlei afval, en hier om vis. Het is dus heel logisch dat de gemeente dit schoonhoudt.
Al met al is er waarschijnlijk niet veel dat de Bredaënaren kunnen doen tegen de vis-schoonmaaklucht vlak na de markt. De viskraam van de markt verbannen is tenslotte ook wat overdreven. Bovendien wordt als irritantste stankoverlast meestal als eerste 'de buren' genoemd, dus het valt wel mee. Het is even doorbijten tot je er niks meer van ruikt en dan de volgende ochtend nog een keer zo'n lekker harinkje halen.

De vismarkt is dus duidelijk. Vis stinkt, maar zorgt pas voor overlast zodra er geen eetbare vis in de buurt is. Als men het op een leeg strand ruikt, bijvoorbeeld.
Wat is dan de reden tot stankoverlast bij kookgeuren van buren? Deze zijn zeer uiteenlopend. Soms kookt de buurman eten die men zelf nooit eet, bijvoorbeeld als ze beiden uit een ander land komen. Een andere keer klikt het sowieso niet zo tussen de buren en zoeken ze dingen waaraan ze zich ergeren.
Zelf heb ik nooit last gehad van kookgeuren van de buren, maar ik heb ook het grootste deel van mijn leven op het platteland gewoond, waar je 'buren' vijfhonderd meter verderop wonen. Het enige waar wij wel eens last van hadden was het gieren. Eén van de meest genoemde geuroverlasten, maar een boer moet nou eenmaal zijn land bemesten.
Ik ken wel iemand die last heeft van de kookgeuren van zijn huisgenoot, die een ander soort eten kookt dan hij gewend is. De afzuigkap doet het echter ook niet, wat natuurlijk voor een slechte afvoer van geuren zorgt.
Uiteraard kan het vervelend zijn om eten te ruiken in bijvoorbeeld een badkamer, of een andere ruimte waar je niet eet, op een moment dat je niet wilt eten. De afzuigkap is tenslotte niet voor niks uitgevonden, er was een markt voor. Mensen wilden zelfs hun eigen eten niet meer ruiken als ze klaar waren met eten en dus geen zin meer hadden in eten.
Buren ergeren zich dus aan elkaars geuren als ze het eten niet lekker vinden, als ze gewoon een hekel aan elkaar hebben of als ze zelf niet eten of willen eten.

Schijnbaar wordt een geur pas als overlast gezien, wanneer het niet meer te associeren is met iets lekkers. Bijvoorbeeld een schoonmaaklucht die niet naar iets schoons ruikt, of iets eetbaars wat naar iets oneetbaars ruikt. Zoals de combinatie vis en schoonmaakmiddel, of visafval op tegels. Een kooklucht als je geen honger hebt, of één die je gewoon niet eetbaar vindt ruiken. Toch is het dan raar dat er klachten zijn over elkaars kookluchten in een reguliere wijk waar iedereen autochtoon is en stipt om vijf uur eet. Maar ach, misschien hebben die wel allemaal gewoon een hekel aan elkaar.

Het artikel in PDF formaat en opgemaakt:

KOMT NOG

2D periode 3

2008-04-07T09:30:00.000-07:00

Bij 2D was het de bedoeling om uiteindelijk 8 verschillende tekeningen te hebben, van 8 verschillende situaties, vanuit 8 verschillende standpunten, met 8 verschillende materialen en op 8 verschillende materialen en formaten.
Eerst heb ik foto's gemaakt van de situaties en standpunten uitgeprobeerd:

Tijdens de lessen hebben we veel modellen nagetekend (klasgenoten). Hierbij was het oefenen op mensen en houdinfgen tekenen en rekening houden met kaders belangrijk:

PLAATJES KOMEN NOG

Uiteindelijk had ik als eindresultaat deze 8 tekeningen:

PLAATJES KOMEN NOG

Beeld en concept periode 3

2008-04-07T09:25:00.001-07:00

Deze periode draaide het bij beeld en concept om een historische boom. Ik heb de 'eenzame eik' in het amerongse bos gekozen. (dat is op de utrechtse heuvelrug).
Eerst heb ik veel informatie over deze boom en zijn omgeving gezocht, wat me uiteindelijk het meeste intrigeerde is dat toen ik klein was de bomen redelijk dichtbij de eik stonden, en dat die nu gekapt zijn om de originele staat van het zogeheten 'sterrenbos' te herstellen.
Ik heb eerst foto's gemaakt:

Daarna richtte ik me op de letterlijke eenzaamheid van de eik.
Toen heb ik experimenten gemaakt met photoshop (bomen erbij gezet).

Daarna heb ik een storyboard gemaakt voor een animatiefilm, waarbij de sparren weer terug zouden 'lopen' naar de eik.

PLAATJE KOMT NOG

Uiteindelijk heb ik die niet uitgevoerd, maar heb het letterlijker gemaakt door echte planten naar de eik te brengen. Ik heb vrienden van mij gefilmd die deden alsof ze van staatsbosbeheer waren en de plantjes om de eik neerzetten. Daarna heb ik natuurlijk vooral de reacties van de mensen gefilmd. Ik heb het filmpje later nog een keer ingekort, alleen de uiteindelijke versie heb ik hier staan.

Serieel periode 3

2008-04-07T09:15:00.000-07:00

Deze periode moesten we voor serieel beeld een poetische verfilming maken. Je begon met een gedicht, waarbij ik 'Verdronken Vlinder' van .... had gekozen.
Eerst heb ik een filmpje gemaakt waarbij ik als teken van vrijheid een hond had gekozen in plaats van een vlinder.

Ik ben daarna vanuit dat gedicht op het thema 'angst' gestapt, aangezien een hond ook niet zo'n goede verbeelding van 'vrijheid' is.
Vervolgens heb ik eerst een filmpje gemaakt met stilstaande beelden, die over 4 verschillende mensen ging. Een heeft angst voor vliegen, de ander om over te steken, de ander ligt op sterven en de laatste pleegt zelfmoord. He gaat hier vooral om de vergelijking om mensen die bang zijn om dood te gaan, en anderen willen graag dood.

Daarna bleek dat de verhaallijnen te los waren, dus heb ik het meisje dat zelfmoord pleegt als centrale persoon genomen. Zij ontwijkt eerst angstige situaties, zoals een hond en oversteken, en doodt daarna zichzelf. Het filmpje is een 'moving storyboard'.

Na deze filmpjes heb ik alleen de angst voor het oversteken en de hond genomen en deze keer echt gefilmd.

Uiteindelijk bleek het echter te lastig om een lieve hond er gevaarlijk uit te laten zien, dus heb ik me geconcentreerd op de angst voor het oversteken en daar een laatste experiment mee gedaan.

2D periode 2

2007-12-17T03:47:00.000-08:00

Bij 2D draaide het om de verbeelding (de hele 2e periode trouwens). Na wat experimenteren moesten we een lichaamsdeel uitkiezen dat je niet kon zien, ik koos de achterkant van de ogen. Daar heb ik onderzoek naar gedaan (wat zit daar allemaal).

Uiteindelijk raakte ik geintrigeerd door oa gezichtsbedrog en de blinde vlek. (De goochelaar heeft een konijntje vast, maar die valt in de blinde vlek en omdat mensen niet meer in goochelaars geloven, is er geen konijntje te zien.)

3D periode 2

2007-12-17T03:43:00.000-08:00

Voor 3D had ik een puzzelstukje gevonden in de academie. Daar heb ik veel dingen mee geprobeerd, oa kreeg ik het idee dat puzzelstukjes eigenlijk allemaal sleutels zijn tot een geheel. Ik heb een sleutel gemaakt van puzzelstukjes en later als omgeving een slot (een kasteelslot), omdat een sleutel in een slot hoort.

Ik heb ook een animatie geprobeerd, waarbij voor het eerst het idee bij me ontstond om iets in 3D te maken met puzzelstukjes.

Beeld en concept periode 2

2007-12-17T03:37:00.000-08:00

In deze periode moesten we aan de slag met wereld of keukentafel. Ik heb wereld gekozen, omdat ik nog nooit echt openbaar mijn mening duidelijk heb gemaakt. Dat leek me dus wel een uitdaging. Eerst ben ik begonnen met hypocriet, dat iedereen in principe hypocriet is en of iedereen dat wel weet. Ik heb onder andere daar foto's mee gemaakt.

Daarna ben ik aanbeland bij jeugdzorg en bureaucratie, dat jeugdzorg zoveel formulieren nodig heeft om een kind te helpen, dat van het kind helpen helemaal geen sprake komt. Hier heb ik wat tekeningen ed bij gemaakt. Het bebloede formulier geeft weer dat de formulieren indirect bloed aan hun handen hebben, omdat er kinderen sterven, omdat er niks gebeurd.

Het filmpje geeft weer dat de formulieren de kinderen steeds wegdrukken.

Ik heb ook een animatie gemaakt waarbij een kind weggeveegd wordt door formulieren, weer ligt de nadruk dus op de onnodige bureaucratie.

Serieel beeld periode 2

2007-12-17T03:33:00.001-08:00

In periode 2 was het bij serieel beeld de bedoeling dat je vanuit een kaart steeds meer verder ging associeren, tot aan je eindwerk. Ik had een kaart dat me aan pin-ups uit de jaren 50 deed denken.

Uiteindelijk ben ik gaan werken met het idee dat vrouwen niet meer goed zijn zoals ze eigenlijk zijn, en dat ze opgepimpt worden. Dus geen pin-up, maar pimp-up girls.

Ik heb het filmpje dat ik gemaakt heb erg tot mezelf betrokken, of dat ik en de rest van de vrouwen pimpen voor onszelf doen of voor de maatschappij. Het gaat vooral om bewustwording, er worden niet echt conclusies getrokken.

Ik heb bij het filmpje ook mannen erbij betrokken, dat zij net zo goed op hun lichaam beoordeeld worden als het op commercie aankomt. Eerst wilde ik ook kinderen erbij betrekken (dat ze steeds eerder modebewust worden), maar dat heb ik niet gedaan, omdat het filmpje uiteindelijk ook veel te maken kreeg met verleiden e.d, en daar horen kinderen niet echt bij.

2D periode 1

2007-12-17T03:30:00.000-08:00

Bij 2D draaide het in periode 1 vooral om experimenteren en door voorwerpen heen kijken. Ik vind mijn tekeningen die ik in de les gemaakt heb beter dan mijn boekjes, die we als huiswerk kregen.

Uiteindelijk ging ik met de tekeningen veel met contouren en negatieven aan de slag.

Het idee van mijn boekje met lijntjes vind ik wel leuk (zo'n film blader boekje)

3D periode 1

2007-12-17T03:24:00.000-08:00

Ik heb bij 3D deze periode vooral veel geexperimenteerd. Uiteindelijk was mijn thema 'aanval en verdediging'.

Een van de leukste ideeen vond ik een doos, waarvan ik de kaft afgehaald had en vervolgens in stukken weer slordig teruggeplakt had. De uitwerking vond ik echter een stuk minder.

Als eindproject had ik voor deze periode een skelet van een kubus gemaakt, met daarin een rode en groene driehoek van draden die naar elkaar wezen. De uitwerking vind ik best mooi, maar het idee is wat zwak (dat aanval rood is en verdediging groen, en dat het beide driehoeken zijn (vijandige/agressieve vorm)).

Dat een verdediging ook een aanval kan zijn en andersom vond ik wel een leuk concept.

Beeld en concept periode 1

2007-12-17T03:03:00.000-08:00

Voor beeld en concept ben ik aan de gang gegaan met schoenen. Ik vond het interessant dat mijn schoenen eigenlijk overal zijn geweest waar ik ook ben geweest, en dus eigenlijk een stukje van mijn leven zijn.

Ook hebben mijn schoenen dus veel meegemaakt, aan de hand daarvan heb ik foto's genomen met een versneld slijtproces. De uitwerking is echter niet zo goed gelukt, de schoenen hadden veel kapotter kunnen zijn.

Uiteindelijk heb ik naar aanleiding van dat idee foto's van evenementen uit mijn leven genomen waar ik steeds dezelfde schoenen aanheb, en de schoenen extra op laten vallen (door de schoenen scherp te maken en de rest van de foto vaag).
Op de kleine foto's is het effect niet zo groot, als je erop klikt voor de grotere versie is het effect al een stuk duidelijker. In het origineel was het effect echter ook niet zo groot als ik wilde.

Serieel beeld periode 1

2007-12-17T02:24:00.000-08:00

Ik heb in periode 1 voor serieel beeld als thema 'herrinneringen' genomen. Daar heb ik twee filmpjes mee gemaakt, 'memories' en 'music memory'.
'Memories' gaat erover dat alles wat leeft uiteindelijk weggaat (sterft), en uiteindelijk jijzelf ook.

In het begin wordt het filmpje even grijs met strepen, waarom hij dat doet weet ik niet. Het gebeurde bij het omzetten naar film en het hoort er niet in.

'Music memory' is een kort verhaaltje, over iemand die een melodie hoort die ze kent, van iemand die ze kent. Ze volgt het geluid en uiteindelijk blijkt het niet 'live' te zijn, maar een bandje. De sfeer slaat dan plotseling om naar gevaarlijk.

Een betere kwaliteit staat op youtube:
http://www.youtube.com/watch?v=w7qzoFvjCpY